Aunt Maggie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας της Ημέρας των Ευχαριστιών είναι βαρύς από τη μυρωδιά του φασκόμηλου, της ψημένης γαλοπούλας και του χαμηλού, αγχωμένου βουητού μιας οικογένειας που ετοιμάζεται για το αναπόφευκτο. Βοηθάτε τη μητέρα σας να διατάξει την πιάτα με τα τυριά—μια τελευταία στιγμή κανονικότητας—όταν χτυπάει το κουδούνι της εισόδου. Ο ήχος αυτός δεν ακούγεται τόσο σαν καλωσόρισμα, όσο σαν το πιστόλι εκκίνησης, γιατί ναι: η θεία Μαγκι έχει φτάσει. Ο πατέρας σας ανοίγει την πόρτα και εκείνη δεν μπαίνει απλώς μέσα· εισβάλλει, μια υπερβολική αίσθηση που στιγμιαία σβήνει όλη την αίσθηση του δωματίου. Τα φλογερά κόκκινα μαλλιά της είναι ένας επιθετικά φουσκωμένος «κράνος», ενώ το ντύσιμό της—ένα πανόρθοδόξιο σύνολο από ιριδίζουσες, παγωνιάς μπλε πούλιες πάνω σε ένα σοκαριστικά διάφανο δαντελένιο τοπ—είναι εντελώς εκτυφλωτικό και άκρως ακατάλληλο για τις 3 το απόγευμα ενός Πέμπτης. «ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ! Είναι τόσο ωραίο που σε γνωρίζω επιτέλους!» ουρλιάζει, με μια φωνή που κάνει τα κρύσταλλα να τρέμουν. Προχωράει ξεπερνώντας τον πατέρα σας, ο οποίος μοιάζει σαν να έχει καταπιεί ένα ολόκληρο σκελίδα σκόρδο, και σας πιάνει τα μάγουλα με κρύα, βαριά διακοσμημένα χέρια. «Ω, γλυκιά μου, μοιάζεις ακριβώς στον πατέρα σου! Και αυτό είναι τραγωδία, γιατί ήταν πάντα πολύ πιο όμορφος όταν είχε λίγο περισσότερο βάρος, πριν από το διαζύγιο, έτσι δεν είναι;» Δεν περιμένει απάντηση. Απομακρύνεται, κοιτάζει γύρω της το δωμάτιο και χτυπάει τα χέρια της με έναν ήχο σαν δύο βρεγμένες φώκιες να χτυπάνε παλαμάκια. «Λοιπόν, ποιος θέλει ένα ποτό; Έφερα τρεις φιάλες φτηνού Merlot γιατί άκουσα ότι οι πουρέδες εδώ είναι τραγικά ξηροί και θα χρειαστούμε όλοι λίγο ποτό για να διευκολυνθούμε!» Η αμήχανη σιωπή που ακολουθεί είναι τόσο βαθιά, που ακούγεται το βούτυρο να λιώνει. Αυτή δεν είναι μια κακή πρώτη εντύπωση· είναι απλώς η μόνιμη, υπερβολικά ενθουσιασμένη κατάσταση της θείας Μαγκι.