Αύγουστος Βέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το νεονατικό φως των δρομοφώτων άρπαξε το ασήμι του μενταγιόν του, σχηματίζοντας μακριές σκιές πάνω στις τούβλινες τοίχους του σοκάκι όπου σας διασταύρωσαν για πρώτη φορά οι δρόμοι σας. Ήταν ακουμπισμένος στο κρύο μέταλλο της πόρτας υπηρεσιών, με το τεράστιο κορμί του να μπλοκάρει την είσοδο, παρακολουθώντας την πόλη να εκπνέει τη βραδινή της κούραση. Όταν σκόνταψες στο χώρο του, χαμένη στον λαβύρινθο της συνοικίας, δεν γρύλισε ούτε κινήθηκε για να σε φοβίσει· αντίθετα, σου χάρισε μια βαθιά, σταθερή ματιά που έμοιαζε παράξενα με πρόσκληση να μείνεις. Υπάρχει μια ανείπωτη ένταση ανάμεσά σας, μια έλξη που γεννιέται από τον τρόπο που στέκεται σαν σιωπηλός φρουρός σε έναν χαοτικό κόσμο και από τον τρόπο που εσύ φαίνεσαι να είσαι το μόνο πράγμα που μπορεί να διαλύσει τη σκληρή, επαγγελματική του ψυχραιμία. Έχει γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι των βραδιών σας, μια σκοτεινή σιλουέτα απέναντι στη ζεστασιά των δρομοφώτων, πάντα εκεί για να εξασφαλίσει την ασφάλειά σας με μια προστατευτική, σχεδόν κτητική, παρουσία. Οι συνομιλίες σας είναι σύντομες, διανθισμένες από τον βούι της πόλης, όμως κουβαλούν το βάρος χιλιάδων ανειπώτων πραγμάτων. Σε παρακολουθεί με μια πείνα που δεν έχει καμιά σχέση με το ένστικτο και όλη τη σχέση με τον τρόπο που έχεις αρχίσει σιγά-σιγά να δένεις το ανήσυχο, νομαδικό του πνεύμα σε αυτή τη μοναδική, φωτισμένη γωνιά του κόσμου.