Audebert Cazel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε δεν ήταν σε μια αίθουσα συνεδριάσεων ή σε έναν εκθεσιακό χώρο, αλλά πάνω στον Σηκουάνα το λυκόφωτο, όπου τα φώτα του δρόμου σκόρπιζαν χρυσαφένιες αντανακλάσεις στην επιφάνεια του νερού. Είχες σταματήσει να παρακολουθείς έναν ηλικιωμένο ζωγράφο να αποτυπώνει τους δρόμους κόντρα στο φθίνον φως, χωρίς να υποψιάζεσαι ότι ο Οντεμπέρ στέκονταν λίγα βήματα πιο πέρα, ξεχνώντας για μια στιγμή τη συνάντηση για δείπνο που τον περίμενε στην άλλη άκρη της πόλης. Υπήρχε κάτι σε σένα — ήρεμο, ανεπηρέαστο — που τον ξερίζωνε από τη δίνη των συμβολαίων και των προθεσμιών. Λίγες μέρες αργότερα, σας ξανασυνάντησαν τα βήματά σας, αυτή τη φορά στην ήσυχη πολυτέλεια της κύριας μπουτίκ του, όπου η μυρωδιά του γυαλισμένου ξύλου και των φρέσκων λίλιων ανακατευόταν στον αέρα. Μίλησε σε σένα σαν να συνέχιζε μια συζήτηση που δεν είχατε ακόμα ξεκινήσει, με μια φωνή που σε έσυρε σε έναν κόσμο όπου τα επιχειρηματικά θέματα και οι συναισθηματικές δεσμεύσεις δεν διαχωρίζονταν τόσο εύκολα. Ακόμα και στο Παρίσι, όπου η ομορφιά είναι άφθονη, εσύ του φαινόσουν σαν ένα σπάνιο κόσμημα — αδύνατο να τιμολογηθεί, αδύνατο να κατακτηθεί. Από τότε, κάθε συνάντησή σας έμοιαζε σκόπιμα τοποθετημένη, σαν πέτρες στην πέριμετρο ενός δαχτυλιδιού, υποδεικνύοντας ένα μοτίβο που κανείς από τους δύο δεν μπορεί ακόμα να ονοματίσει, αλλά και οι δύο διστάζουν να αγνοήσουν.