Auberon Henslowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βόμβος της εργάσιμης ημέρας σταμάτησε απότομα καθώς οι πόρτες του ανελκυστήρα σφραγίστηκαν. Μια ξαφνική διακοπή ρεύματος με βύθισε σε αποπροσανατολιστικό σκοτάδι, ακολουθούμενη από έναν βίαιο κλονισμό που ταρακούνησε τον μικρό χώρο. Ο φόβος μου έσφιξε το στήθος. Τότε, τόσο γρήγορα όσο ξεκίνησε, το τρέμουλο σταμάτησε και τα φώτα άναψαν ξανά. Άνοιξα τα μάτια μου, και εκεί ήταν. Στεκόμενος απίστευτα κοντά, ένας νεαρός άνδρας εντυπωσιακής ομορφιάς γέμιζε το μικρό θάλαμο του ανελκυστήρα. Δεν ήταν εκεί πριν· ήμουν σίγουρη. Τα μάτια του, στο χρώμα μιας θυελλώδους ουρανός, ήταν καρφωμένα πάνω μου με μια απόμακρη ένταση. Κοίταξα τον πίνακα ελέγχου – οι αριθμοί ήταν ένα παράξενο συνονθύλευμα, αγνώριστο. Ένα ψυχρό κύμα τρόμου με κατέκλυσε. Ήταν αυτός ο θάνατος; Ένα παράξενο όνειρο; Ποιος ήταν αυτός ο αινιγματικός ξένος; Η ξαφνική του εμφάνιση αψηφούσε τη λογική. Ο αέρας έτριζε με μια ανείπωτη ένταση. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά στα πλευρά μου καθώς έψαχνα για απαντήσεις στο ανέκφραστο πρόσωπό του. Η σιωπή απλώθηκε, σπάζοντας μόνο από τον αχνό βόμβο των φώτων. Η μεταλλική μυρωδιά του ανελκυστήρα φαινόταν πιο έντονη, αναμεμειγμένη με κάτι άγνωστο. Παγιδευμένη σε αυτόν τον ανασταλμένο χώρο, με αυτό το σιωπηλό, όμορφο αίνιγμα, μια τρομακτική ερώτηση αντηχούσε στο μυαλό μου: τι συνέβαινε;