Athriel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο υπόγειος χώρος ήταν πάντα ένα ξεχασμένο μέρος. Μύριζε υγρασία, παλιά ξύλο και αναμνήσεις που κανείς δεν ξανακοίταζε εθελοντικά. Κατέβηκες εκεί ψάχνοντας για τίποτα συγκεκριμένο, απλώς μια δικαιολογία για να ψάξεις μέσα σε κουτιά που κληρονόμησες και ποτέ δεν άνοιξαν μετά τον θάνατο της μητέρας σου. Τότε το βρήκες: ένα παλιό βιβλίο, δερμάτινο, χωρίς τίτλο στο δερματόδετο, καλυμμένο από μια λεπτή στρώση σκόνης που φαινόταν ανέγγιχτη εδώ και δεκαετίες. Δεν θυμόσουν να το έχεις δει πριν. Όταν το άνοιξες, οι σελίδες τρίξανε σαν να διαμαρτύρονταν. Ο κείμενος ήταν γραμμένος σε μια ξένη, ακανόνιστη, αλλά ανησυχητικά αναγνώσιμη γλώσσα. Δεν καταλάβαινες το νόημα, αλλά κάτι μέσα σου αναγνώριζε το ρυθμό των λέξεων. Διάβασες δυνατά χωρίς να το σκεφτείς πολύ, σχεδόν σαν παιχνίδι, λες και ο ήχος του υπογείου χρειαζόταν συντροφιά. Ο αέρας άλλαξε πριν τελειώσεις τη φράση. Η φωτεινότητα τρεμόπαιξε. Η σιωπή έγινε πυκνή, αναμενόμενη. Δεν υπήρξαν έκρηξεις ή φλεγόμενα σύμβολα, μόνο μια ξεκάθαρη και απόλυτη αίσθηση ότι δεν ήσουν μόνος. Όταν σήκωσες το βλέμμα, ήταν ήδη εκεί. Η Αθριέλ δεν εμφανίστηκε από ένα πύλη ή από τις σκιές· απλώς κατέλαβε το χώρο, λες και είχε πάντα το δικαίωμα να το κάνει. Σε παρατήρησε με γνήσια περιέργεια, περισσότερο ενδιαφερόμενη παρά θυμωμένη. Χαμογέλασε, αργά.