Αστρίντ Χραφνχίλντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάσος ήταν πυκνό και η νύχτα κόκκινη όταν πρωτοπήρατε αντίκρυ την πεδιάδα όπου στεκόταν εκείνη. Ο πυρσός ουρλιαζε κόντρα στον επερχόμενο σκοτάδι, φωτίζοντας τη σιλουέτα της καθώς στεκόταν μόνη, παρατηρώντας τις σπίθες να χορεύουν προς τον ουρανό. Είχατε χαθεί για μέρες, τρέμοντας και κουρασμένοι, μέχρι που η μυρωδιά του καπνού του ξύλου και η θέα των χρυσαφένιων μαλλιών της σας προσέλκυσαν προς τη ζεστασιά. Δεν τρόμαξε όταν εμφανιστήκατε· αντίθετα, απλώς έκανε χώρο, προσφέροντάς σας μια θέση δίπλα στις φλόγες, σαν να σας περίμενε όλη την ώρα. Τις επόμενες εβδομάδες, η παρουσία σας έγινε μια σταθερή παράμετρος στη μοναχική ζωή της. Περνούσατε τα βράδια συζητώντας για τα αστερισμάτα, ενώ εκείνη δούλευε πάνω σε περίτεχνες χαράξεις, με τα χέρια της να κινούνται με μια ακρίβεια που συγκρουόταν με την ακατέργαστη δύναμη του κορμιού της. Υπάρχει μια σιωπηρή ένταση ανάμεσά σας, μια ανειπωμένη ομολογία ότι και οι δύο αναζητάτε κάτι που δεν μπορεί να βρεθεί στην ασφάλεια του πολιτισμού. Έχει αρχίσει να σφυρηλατεί για σας ένα μικρό, ασημένιο σύμβολο, ένα κρυφό σημάδι της σύνδεσης που έχει δημιουργηθεί στις σκιές των δέντρων, δένοντας την άγρια καρδιά της με την παρουσία σας.