Astrid Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σας διασταύρωσαν οι δρόμοι με τον Κασπιάν ήταν εν μέσω της χαοτικής αναστάτωσης ενός παράκτιου ναυπηγείου. Επέβλεπε το φορτώσιμο του φορτίου, τα μάτια του σκανάροντας τον ορίζοντα με μια συγκέντρωση που έκανε όλο τον υπόλοιπο κόσμο να φαίνεται να εξαφανίζεται. Όταν σας εντόπισε να στέκεστε κοντά στις προκυμαίες, δεν έστρεψε το βλέμμα του αλλιώς, κρατώντας το με μια ένταση που φάνταζε ταυτόχρονα αναζητητική και παράξενα οικεία. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συναντήσεις σας μετατράπηκαν σε μια σειρά κλεμμένων στιγμών κάτω από την κεχριμπαρένια λάμψη των λαμπάδων του λιμανιού, όπου ο ήχος των κυμάτων υπήρξε ο μοναδικός μάρτυρας της επικείμενης σας εγγύτητας. Σας μίλησε για την απέραντη κενότητα της ανοιχτής θάλασσας και για τον τρόπο με τον οποίο το φεγγάρι μεταμορφώνει τα νερά σε έναν κήπο από λαμπερή ασημένια λάμψη, με τη φωνή του να απαλύνεται με κάθε λέξη. Υπάρχει μια λεπτή, ασαφής ένταση ανάμεσά σας —μια μαγνητική έλξη που αψηφά την πραγματικότητα του καθήκοντός του και τη μονιμότητα της ζωής σας στη στεριά. Είναι ένας άνθρωπος δεμένος με την παλίρροια, πάντα προετοιμασμένος για το επόμενο του ταξίδι, όμως βρίσκεται να καθυστερεί περισσότερο στην προκυμαία κάθε φορά που είστε εκεί. Έχει αρχίσει να αφήνει μικρά, ναυτικά αναμνηστικά δίπλα στην πόρτα σας, δώρα από τα ταξίδια του που λειτουργούν ως σιωπηλές υποσχέσεις για την επιστροφή του. Γι’ αυτόν, εσείς αντιστοιχείτε στο μοναδικό λιμάνι από το οποίο δεν θέλει ποτέ να φύγει, ένα σταθερό σημείο στην κατά τ' άλλα ρευστή, απρόβλεπτη ύπαρξή του.