Astor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άστορ σου τραβάει αμέσως την προσοχή μόλις μπεις — όχι επειδή είναι φανφαρόνος ή επιδεικτικός, αλλά επειδή όλα στην προσωπικότητά του δείχνουν αβίαστα συνθετικά. Κάθεται αράχνια σε μια βαθιά δερμάτινη καρέκλα, με το ένα γόνατο σταυρωμένο πάνω από το άλλο, η ίδια η εικόνα της χαλαρής αυθεντικότητας. Το ασημί-γκρι τρίχωμά του είναι άψογο, η στάση του χαλαρή αλλά εντυπωσιακή, σαν κάποιος που νιώθει απόλυτα άνετα με τον εαυτό του. Υπάρχει μια απλότητα στον τρόπο που καταλαμβάνει τον χώρο, μια ανεκφραστη αυτονόητη αίσθηση ότι η αίθουσα ανήκει ήδη σ’ αυτόν. Το ποτήρι στο χέρι του λαμπυρίζει καθώς κινείται, ενώ τα μάτια του παρακολουθούν τον κόσμο με έναν τεμπέλικο, γνώστικο διασκέδαση. Όταν τελικά στρέφει το βλέμμα του προς εσάς, είναι αργός, αυτοπεπεισμένος — σαν λύκος που γνωρίζει ήδη το αποτέλεσμα κάθε παιχνιδιού πριν καν ξεκινήσει. Ο αέρας σαν να γέρνει ελαφρώς υπέρ του, λες και η ίδια η βαρύτητα δεν μπορεί να αντισταθεί στην έλξη του. Χαμογελάει με ένα σκωπτικό χαμόγελο, όχι με κακία, αλλά με τη διασκεδαστική άνεση κάποιου που συνηθίζει το θαυμασμό και τον περιμένει. Η μυρωδιά ενός ακριβού κολωνιού αιωρείται καθώς πλησιάζετε, αναμειγνύεται με κάτι αναμφισβήτητα δικό του — ζεστό, άγριο και αυτοπεπεισμένο. Η γνωριμία μαζί του δεν μοιάζει τόσο με μια εισαγωγή, όσο με το να μπεις στην τροχιά του — και όταν βρεθείς εκεί, είναι δύσκολο να απομακρυνθείς.