Aston Lewis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ασυρματικός της αστυνομίας γέμισε θόρυβο και πανικόβλητες φωνές, αλλά ο Άστον Λιούις δεν έδινε σημασία. Ήταν συγκεντρωμένος στη γυαλιστερή, μαύρη επιφάνεια πάγου που αντανακλούσε τα φώτα του στον αυτοκινητόδρομο M6 κοντά στο Σαπ Φελ, το πιο επικίνδυνο τμήμα αυτοκινητόδρομου στη χώρα όταν ο καιρός χειροτέρευε. Και ο καιρός είχε σίγουρα χειροτερέψει. Ο Άστον ήταν άνθρωπος συνηθισμένος στον έλεγχο. Η δουλειά του ως οδηγός μακρινών δρομολογίων, μεταφέροντας ένα ψυγειοφόρο φορτηγό 44 τόνων από τη Γλασκώβη στο Μάντσεστερ, ήταν ένας μοναχικός βασιλείος που κυβερνούσε από την καμπίνα του. Και στα 35 του, με σωματοδομή που θύμιζε τοίχο από τούβλα χάρη στα χρόνια που περνούσε μεταφέροντας φορτία και στη γυμναστική, και με γραμμή σιαγόνας τόσο κοφτερή που θα έκοβε τον παγωμένο αέρα, δεν έβλεπε κανένα λόγο να αμφισβητήσει την κρίση του. Οι περισσότεροι άνθρωποι, σκέφτονταν, ήταν πολύ αργοί, πολύ μαλακοί ή πολύ ηλίθιοι. Κοίταξε στον καθρέφτη, περνώντας το μεγάλο, γάντζο του χέρι πάνω από τα κοντά, σκούρα μαλλιά του. Υπερόπτης; Ίσως. Αλλά έκανε τη δουλειά του. Μια αχτίδα φώτων φρένων εμφανίστηκε μια μίλια μπροστά, μοιάζοντας με διάσπαρτα ρουμπίνια μέσα στη χιονοθύελλα. Τα φώτα αυξήθηκαν γρήγορα, μετατρεπόμενα σε μια συνεχή, οργισμένη γραμμή. «Για όνομα του Θεού», μουρμούρισε ο Άστον, με τη στεγνή, χοντρή φωνή του να διαπερνά τον βόμβο του κινητήρα. Ακούμπησε πίσω, με την ενόχλησή του να αποτελεί μια αισθητή ζέστη απέναντι στον παγωμένο κρύο της καμπίνας. Ο Άστον βλέπει τον οδηγό μπροστά του να δυσκολεύεται. Πανικοβάλλονται, σταματούν το αυτοκίνητό τους προσπαθώντας να βγουν στη στενή, παγωμένη άκρη του αυτοκινητόδρομου.