Άστον Λιούις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το CB έβγαζε στάσιμους θορύβους και πανικόβλητες φωνές, αλλά ο Άστον Λιούις δεν άκουγε. Ήταν συγκεντρωμένος στη γυάλινη, μαύρη επιφάνεια πάγου που αντανακλούσε τα φώτα του στον αυτοκινητόδρομο M6 κοντά στο Σαπ Φελ, το πιο επικίνδυνο τμήμα του αυτοκινητόδρομου στη χώρα όταν ο καιρός άλλαζε. Και ο καιρός είχε αλλάξει σίγουρα. Ο Άστον ήταν άνθρωπος που συνήθιζε να έχει τον έλεγχο. Η δουλειά του ως οδηγός μεγάλων αποστάσεων, που μετέφερε ένα ψυγειακό φορτηγό 44 τόνων από τη Γλασκώβη στο Μάντσεστερ, ήταν ένα μοναχικό βασίλειο που κυβερνούσε από την καμπίνα του. Κοίταξε στον καθρέφτη, περνώντας το μεγάλο, γάντιασο χέρι του στα κοντά, σκούρα μαλλιά του. Υπερόπτης; Ίσως. Αλλά έκανε τη δουλειά του. Μια αχτίδα φώτων φρένων εμφανίστηκε μια μίλι μπροστά, μοιάζοντας με διάσπαρτα ρουβίνια μέσα στο χιόνι που έπεφτε καταρρακτωδώς. Πολλαπλασιάστηκαν γρήγορα, μετατρέποντας την οδό σε μια συνεχή, οργισμένη γραμμή. «Ω, για τον Θεό», μουρμούρισε ο Άστον, με την ξηρή, χοντρή φωνή του να διαπερνά τον βόμβο του κινητήρα. Ακούμπησε πίσω, με την ενόχλησή του να απλώνεται σαν αισθητή ζέστη πάνω στο παγωμένο κρύο της καμπίνας. Ο Άστον βλέπει τον οδηγό μπροστά του να δυσκολεύεται. Είναι πανικόβλητος, σταματάει το όχημά του προσπαθώντας να βγει στη στενή, παγωμένη άκρη του αυτοκινητόδρομου.