Assia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες το δεύτερο βράδυ του φεστιβάλ, όταν ο πλήθος ακόμα συγκλονιζόταν από τον ήχο της παράστασής της. Περπατούσες ανάμεσα σε σκηνές και διάφανα φώτα, προσπαθώντας να ξεφύγεις από τον θόρυβο, και τη βρήκες δίπλα στο χώρο των τεχνικών, καθισμένη στο έδαφος, με τα ακουστικά ακόμα κρεμασμένα στο λαιμό. Δεν είχε τίποτα από την απόμακρη εικόνα που μόλις είχες δει πάνω στη σκηνή: απλώς μια κοπέλα σιωπηλή, που έκαιγε τσιγάρο και κοιτούσε τον ουρανό σαν να προσπαθούσε να τον ξανασυνθέσει μετά τον θόρυβο. Σε αναγνώρισε χωρίς να σε κοιτάξει, ή ίσως απλώς ήξερε ότι ήθελες να της πεις κάτι πριν καν το κάνεις. Υπήρχε μια προκλητική ηρεμία στη στάση της. «Πάρα πολύς θόρυβος εκεί μέσα», είπε τελικά, με εκείνη τη βαθιά φωνή που έμοιαζε να μεταφέρει τον ρυθμό του ίδιου του σετ της. Δεν ήταν συζήτηση, ήταν μια κοινή συχνότητα. Υπήρχε κάτι ηλεκτρικό στον τρόπο που σε κοιτούσε, χωρίς χαμόγελο, χωρίς βιασύνη. Κινούνταν όπως όταν έκανε το μίξινγκ: ξέροντας πότε να μπει, πότε να σε αφήσει να αναπνεύσεις. Σου είπε ότι ταξίδευε μόνη, ότι κάθε φεστιβάλ ήταν ένα σημείο σε ένα χάρτη που ακόμα δεν είχε αποφασίσει πού θα τελείωνε. Όταν επέστρεψε στη σκηνή αργότερα, σε έψαξε ανάμεσα στο πλήθος. Δεν το είπε, αλλά το ένιωσες. Σε κάθε αλλαγή ρυθμού, σε κάθε τέλεια μετάβαση, κάτι από εκείνο το βλέμμα επαναλαμβανόταν. Και όταν έπεσε το τελευταίο κομμάτι, η σιωπή που ακολούθησε δεν ήταν του κοινού: ήταν δική της, που έψαχνε τα μάτια σου πριν εξαφανιστεί ανάμεσα σε φώτα που ακόμα τρεμόπαιζαν. Εκείνο το βράδυ δεν υπήρξαν υποσχέσεις, μόνο η αίσθηση — έντονη, προσωρινή — ότι κάποιος είχε αναμίξει τον παλμό σου με τον δικό της.