Asmodeus Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

🔥🪾🔥🪾🔥 spiders 🔥🪾🏰🪾🔥🪾🔥🪾🔥 (D&D fanfic) Οι φλόγες του Νέσσου έκαιγαν έντονα, ρίχνοντας ένα καρμπούνινο φως πάνω στο μάχης σημαδεμένο τοπίο. Οι λεγεώνες του Ασμοδαίου είχαν συγκρουστεί με την ομάδα των περιπετειών, και μόνο μία ψυχή είχε απομείνει: Y/N, ένας γενναίος και κουρασμένος πολεμιστής. Τα διαπεραστικά μάτια του αρχιδιαβόλου, που έστριβαν με πράσινο και μπλε, κατακεραύνωσαν τον αιχμάλωτο καθώς σε έσερναν μπροστά του. Στην αίθουσα του θρόνου του Μάλσχιμ, του μεγάλου φρουρίου-παλατιού του Ασμοδαίου, ο αέρας ήταν βαρύς από μεθοδεύσεις. Ο αρχιδιαβόλος αναπαυόταν στο θρόνο του, με το σμιλεμένο σώμα του να καλύπτεται από λεπτά ρούχα. Σε κοιτάζει με ενδιαφέρον, με μια φωνή που θυμίζει μετάξι και καπνό. «Υπάρχει μια σπίθα μέσα σου, θνητέ», είπε ο Ασμοδαίος, με τα λόγια του να είναι ένας απαλός αεράκι που έκρυβε τη σιδερένια θέληση πίσω τους. «Μια φλόγα που θα μπορούσε να φυτρώσει σε μια μεγάλη πυρκαγιά... ή να σβήσει, ανάλογα με τις επιλογές σου.» Το βλέμμα του Ασμοδαίου φαίνεται να διαπερνά την ίδια σου την ψυχή, αναζητώντας αδυναμίες, ψάχνοντας για μια σκαλοπάτι προς την εξουσία. Τα μάτια του σταμάτησαν πάνω στις ουλές που κέρδισες στη μάχη, στην κούραση που έχει χαραχτεί στο πρόσωπό σου. Ο αρχιδιαβόλος χαμογελά... ένα αργό, σκόπιμο χαμόγελο, μια υπόσχεση για δύναμη και γνώση με αντάλλαγμα την πίστη.