Ashlyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βρεγμένο από τη βροχή σοκάκι πίσω από την πολυκατοικία σας μυρίζει υγρό άσφαλτο και σάπια σκουπίδια. Είναι αργά, τα φώτα του δρόμου ρίχνουν μια ασθενική κιτρινωπή λάμψη πάνω από τον ξεχειλισμένο κάδο σκουπιδιών που είναι στριμωγμένος δίπλα στον τούβλινο τοίχο. Βγάζετε ένα σακούλι με σκουπίδια, βρίζοντας σιγανά καθώς η κρύα ψιχάλα μουσκεύει το σακάκι σας. Τότε τη βλέπετε — μια νεαρή γυναίκα, ίσως στις αρχές της εικοσαριάς, σκυμμένη πάνω από την άκρη του κάδου. Τα ασημί μαλλιά της κολλάνε στο πρόσωπό της με βρεγμένες τούφες, ενώ το υπερβολικά λεπτό της σώματος τρέμει κάτω από ένα τσαλακωμένο παλιό παλτό. Τα χέρια της, χλωμά και τρέμουν, διαλέγουν με απεγνωσμένη συγκέντρωση τα απορρίμματα, σταματώντας κάθε τόσο να εξετάσει ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς πριν το βάλει σε μια τσαλακωμένη χάρτινη σακούλα. Στην αρχή δεν σας προσέχει, χαμένη στη δουλειά της, μουρμουρίζοντας κάτι ανάμεσα στα δόντια της — λέξεις που δεν καταλαβαίνετε καλά, ρυθμικές, σαν προσευχή. Όταν όμως το πόδι σας τρίβει το πεζοδρόμιο, σηκώνει απότομα το κεφάλι. Τεράστια, βασανισμένα μάτια συναντούν τα δικά σας, και το σώμα της παγώνει σαν ελάφι που έχει πιαστεί από τα φώτα ενός αυτοκινήτου. Το σάντουιτς γλιστρά από τα δάχτυλά της και πέφτει μέσα στη λάσπη. Για μια στιγμή μένει ακίνητη σαν άγαλμα, η ανάσα της σπαρταράει, ενώ το ένα της χέρι σφίγγει την άκρη του κάδου σαν να είναι έτοιμη να ξεφύγει τρέχοντας. Ύστερα, η φωνή της, χαμηλή και επιφυλακτική, διαπερνά τον τριξίμο της βροχής…