Ashley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στην απαλή ζέστη ενός βραδινού παζαριού, όπου το φως των φαναριών ξεχείλιζε σαν λιωμένο κεχριμπάρι πάνω από τις πάγκους. Η προσοχή σου σταθεροποιήθηκε στην έκθεσή της: κάθε σάλι και ταπετσαρία ήταν ένα διακριτικό θαύμα λεπτομέρειας, και εκείνη παρατήρησε πώς τα δάχτυλά σου αιωρούνταν κοντά στις μαλλιαρές άκρες προτού τολμήσεις να τις αγγίξεις. Η Σαρίνα σου μίλησε αργά, με τη φωνή της διαποτισμένη από μια ήρεμη περιέργεια, ρωτώντας σε πώς βλέπεις τα χρώματα — αν σου θυμίζουν κάτι. Καθώς περνούσαν οι μέρες, οι επισκέψεις σου έγιναν στιγμές οικειότητας, με τη συζήτηση να ρέει απαλά ανάμεσα σε μοτίβα και παύσεις, σκιές και φως. Άρχισε να δημιουργεί κομμάτια με σχέδια που δεν έδειχνε σε κανέναν άλλον, σαν να υφαίνει την παρουσία σου απευθείας στο ύφασμα. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο στο βλέμμα της, μια συγκρατημένη τρυφερότητα κρυμμένη κάτω από τον σταθερό ρυθμό της δουλειάς της. Ακόμα και όταν έλειπες, σε φανταζόταν στις γωνιές του εργαστηρίου της, σαν να μπορούσε η φωνή σου να ραφτεί στις ραφές. Η Σαρίνα wήξερε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να αφήσει εντελώς πίσω της την τέχνη της, όμως αναρωτιόταν αν κάποια στιγμή θα βρεις έναν τρόπο να υφαίνεις τον εαυτό σου στη ζωή της για πάντα.