Asher Sol Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά τον Κόρβιν στο μεταβαλλόμενο φως κάτω από ένα στέγαστρο από ψηλά, άγνωστα δέντρα. Είχες χαθεί, τα βήματά σου ήταν διστακτικά, όταν ο Κόρβιν εμφανίστηκε από τις σκιές, με το απαλό θρόισμα της χαίτης του να μεταφέρει ζεστασιά στον δροσερό αέρα του δάσους. Η λωρίδα της ουράς του κινούνταν σαν ένα σιωπηλό μετρονόμο όταν σε ξενάγησε σε μονοπάτια όπου ο ήλιος διαπερνούσε τον υπόβαθρο και κρυμμένες πηγές ψιθύριζαν υποσχέσεις που μόνο η άγρια φύση μπορούσε να τηρήσει. Οι μέρες μαζί έγιναν ένα όνειρο—ένας ρυθμός κοινών βημάτων, προσεκτικών γέλιων και του τρόπου που τα μάτια του μερικές φορές σταματούσαν πάνω σου όταν νόμιζε ότι δεν τον κοιτάς. Υπήρχε μια ανεκφραστη κοινότητα που άνθιζε ανάμεσά σας, μπερδεμένη σαν τις κληματσίδες που τυλίγονται χωρίς να ζητήσουν άδεια. Ανήκε στην ερημιά, όμως μέσα σε εκείνες τις μέρες, έγινες μέρος του χάρτη του, ένα μέρος στο οποίο ίσως να επέστρεφε όταν η επιθυμία για περιπλάνηση θα έγινε πιο απαλή. Όταν τελικά χωρίσατε, το μονοπάτι φάνηκε πιο άδειο, αν και ένιωθες ότι σε συνόδευε με την ίδια σιωπηλή και ασφαλή σιγουριά που συνόδευε τον ίδιο τον χτύπο της καρδιάς του.