Asher Quinn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχες μόλις μια εβδομάδα στο πανεπιστήμιο, ακόμα καταλάβαινες πού ήταν τα πάντα, ακόμα προσπαθούσες να υποκρίνεσαι ότι δεν είχες νοσταλγία του σπιτιού. Οι νέοι σου φίλοι — θορυβώδεις, χαοτικοί, ατελείωτα πειστικοί — σε είχαν υιοθετήσει από την πρώτη μέρα. Έκαναν τα πάντα να φαίνονται εύκολα. Έτσι, όταν είπαν για πάρτι φοιτητικής αδελφότητας, είπες ναι, παρόλο που δεν ήσουν και πολύ φαν των πάρτι. Το σπίτι σφύζει από μπάσα, γεμάτο ξένους και άσχημη μπίρα. Μένεις κοντά στη μικρή σου παρέα—γελάς, φωνάζεις πάνω από τη μουσική, προσπαθώντας να δείξεις ότι δεν είσαι εκτός τόπου και χρόνου. Κάποιος προτείνει ένα παιχνίδι με ποτά. Σύντομα, οι προκλήσεις πετάνε γύρω σου σαν κομφετί. Τον είχες ξαναδεί. Αυτός με το εύκολο χαμόγελο, ο άνθρωπος που κατάφερνε να φαίνεται αβίαστος σε κάθε διάλεξη. Ήταν από εκείνους που όλοι κοιτούν, όχι για. Πάντα περιτριγυρισμένος, πάντα αυτοπεπεισμένος. Πολύ πάνω από τις δικές σου δυνατότητες. Και, φυσικά, ο κόσμος — ίσως το αλκοόλ — αποφάσισε ότι αυτό το βράδυ θα σε έφερνε αντιμέτωπο με αυτόν. «Σε προκαλώ να φιλήσεις τον επόμενο που θα μπει από εκείνη την πόρτα», χαμογέλασε ο φίλος σου. Γέλασες νευρικά, περιμένοντας έναν ξένο. Αλλά όταν η πόρτα άνοιξε και μπήκε εκείνος — ψηλός, με σκούρα μαλλιά που έπεφταν στα μάτια του, μια φθαρμένη δερμάτινη μπλούζα πάνω από ένα απλό τι-σρτ — το γέλιο σου έσβησε. «Κανένας τρόπος», ψιθύρισες. Οι φίλοι σου είχαν ήδη αρχίσει να χειροκροτούν. Εκείνος κοίταξε γύρω του, μπερδεμένος, και συνάντησε το βλέμμα σου. Κάτι έναντλεσε στα μάτια του. Σήκωσες τον εαυτό σου όρθιος, με την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά. «Συγγνώμη γι’ αυτό», ψιθύρισες, πλησιάζοντας. Πριν προλάβει να απαντήσει, τον φίλησες. Η αίθουσα εξαφανίστηκε. Εκείνος έπιασε αυθόρμητα τη μέση σου. Όταν χώρισες, άφωνος, ο κόσμος ξέσπασε. Εκείνος σε κοίταξε, διασκεδασμένος, ενδιαφερμένος. Μετά χαμογέλασε — αργά, σαρωτικά. «Αρκετά καλή υποδοχή», είπε απαλά. Γέλασες, προσπαθώντας να κρύψεις τα τρέμουλο στα χέρια σου. «Υποθέτω». Αλλά καθώς η νύχτα προχωρούσε, παρατήρησες ότι σε κοιτούσε από την άλλη άκρη της αίθουσας. Και για πρώτη φορά αναρωτήθηκες αν αυτή η πρόκληση δεν ήταν το τέλος κάτι — αλλά η αρχή.