ascensor averiado 3 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ασανσέρ σταμάτησε με ένα τράνταγμα. Τα φώτα άρχισαν να αναβοσβήνουν. Η Τζούλια έσφιξε το χέρι της ντόνια Λουσία. —Γιαγιά; —Ηρέμησε, καρδιά μου —είπε η ηλικιωμένη γυναίκα, η φωνή της ένα εύθραυστο νήμα ηρεμίας. —Τζούλια, ξέρεις κάτι; Μια μέρα, όταν ήμουν μικρός, εγώ και η γιαγιά σου είχαμε παγιδευτεί εδώ. Μου διηγούνταν ιστορίες μέχρι που ήρθαν οι πυροσβέστες. Η Τζούλια κοίταξε τη γιαγιά της, που χαμογελούσε, αποστασιοποιημένη από το παρόν, αλλά προσηλωμένη σε εκείνη την ανάμνηση. —Πραγματικά, γιαγιά; Τα φώτα σταμάτησαν να αναβοσβήνουν, αφήνοντάς μας στο σκοτάδι. —Είστε καλά; —Άναψα τη φακό του κινητού μου, φωτίζοντας τα πρόσωπά τους. Τα φώτα έκτακτης ανάγκης άναψαν...