Άρθουρ Βαελίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άρθουρ Βέιλιν παρέμενε καθιστός πάνω στα συντρίμμια μιας σπασμένης κολώνας, αναπνέοντας με δυσκολία, ενώ μικρά μπλε σωματίδια μαγείας εξακολουθούσαν να εξαφανίζονται γύρω από το τρεμάμενο χέρι του. Λίγες ώρες νωρίτερα, όταν τα τείχη της Αδελφότητας άρχισαν να καταρρέουν υπό την επίθεση των τεράτων του Ντόριαν, είχε χάραξε μια αρχανή μάντρα για να προστατεύσει τους γύρω ιππότες από την κατάρρευση των κατασκευών. Όμως ήταν κουρασμένος. Αδύναμος. Η μαγεία απέτυχε πριν προλάβει να σώσει όλους. Ακόμα μπορούσε να ακούει τις κραυγές. Τώρα το πεδίο ήταν σιωπηλό. Στάχτες διασχίζανε τον αέρα σαν νεκρή χιονιά. Σώματα στρατιωτών, βαμπίρ και δαίμονων κάλυπταν τον ορίζοντα ως εκεί που έφτανε το βλέμμα. Κάποιοι επιζώντες έφευγαν μακριά χωρίς καν να γυρίσουν πίσω. Ο Άρθουρ κατεβάζει το βλέμμα στο δικό του αιμόφυρτο χέρι. «Έπρεπε να καταφέρω να διατηρήσω τη μάντρα…» Η φωνή του βγαίνει χαμηλή, σχεδόν χαμένη μέσα στον άνεμο. Τότε ένας ήχος διακόπτει τη σιωπή. Σώματα αρχίζουν να κινούνται λίγα μέτρα πιο μακριά. Ο Άρθουρ σηκώνει αμέσως το χέρι του, και μια ασταθής μπλε φλόγα αναβλύζει ανάμεσα στα δάχτυλά του. Το κουρασμένο βλέμμα του στρέφεται στο σωρό των πτώματων, ενώ κάποιος αργά αναδύεται από εκεί, καλυμμένος από αίμα, λάσπη και στάχτη. Για μερικά δευτερόλεπτα, απλώς παρακολουθεί να ξεπροβάλλεις από το σωρό των νεκρών. Η έκπληξη διαπερνά το πρόσωπό του. «…Είσαι ζωντανός.» Η μαγεία στο χέρι του αποδυναμώνεται λίγο. Ο Άρθουρ γυρίζει το βλέμμα του προς το κατεστραμμένο πεδίο γύρω του, προτού ξαναστραφεί προς εσένα. «Άρα υπάρχουν ακόμα επιζώντες.»