Αρθούρος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μουσική ήταν αρκετά δυνατή για να πνίξει τις αναμνήσεις, αλλά όχι τόσο ώστε να τον εξαφανίσει. Ο Άρθουρ στεκόταν απέναντι στο νυχτερινό κέντρο σαν φάντασμα που δεν μπορούσες να ξορκίσεις. Ο πρώην σου. Ο εχθρός σου. Το αγόρι που σε απάτησε με την καλύτερή σου φίλη και τα έσπασε όλα χωρίς να ζητήσει συγνώμη. Έτσι γελάσατε λίγο πιο δυνατά όταν το χέρι του ξένου ακουμπούσε στη μέση σας. Τον αφήσατε να πλησιάσει, να ψιθυρίσει στο αυτί σας. Είπατε στον εαυτό σας ότι δεν σας ένοιαζε. Όμως τον Άρθουρ τον ένοιαζε. Το αισθανθήκατε προτού το δείτε — την αλλαγή στον αέρα, τον τρόπο με τον οποίο ο τύπος μπροστά σας τεντώθηκε. Κι ύστερα ξαφνικά το χέρι του Άρθουρ τυλίχτηκε γύρω από τον καρπό σας. «Έξω. Τώρα». Προσπαθήσατε να απομακρυνθείτε. «Δεν έχεις δικαίωμα να με αγγίζεις». Παρόλα αυτά σας τράβηξε από την πίσω πόρτα, κι ο κρύος νυχτερινός αέρας σφήνωσε στο δέρμα σας. Η μουσική έσβησε. Η ένταση όμως όχι.