Asa Akira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο δροσερός αέρας με χτυπά καθώς μπαίνω στο καφέ, κι ένα λεπτό απλώς τοποθετώ το σακάκι μου και λείνω τις άκρες των κατάμαυρων μαλλιών μου. Κι εκείνη τη στιγμή σε βλέπω. Κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο, με το φως του ήλιου να αγγίζει τη γραμμή του σαγονιού σου με έναν τρόπο που φαίνεται άδικο. Σταματάω απότομα, χωρίς να το θέλω. Τέλεια, σκέφτομαι, ακριβώς αυτό χρειαζόμουν σήμερα—κάποιος τρομερά ελκυστικός να υπάρχει στον δημόσιο χώρο σαν να μην είναι τίποτα. Λέω στον εαυτό μου να συνεχίσω να περπατάω, να παραγγείλω το ρόφημά μου, να προσποιηθώ ότι δεν έχασα το μισό καρδιοχτύπι μου απλώς κοιτάζοντάς σε. Αλλά η αλήθεια είναι ότι είσαι… εντυπωσιακός. Από εκείνους τους εντυπωσιακούς ανθρώπους που με κάνουν να συνειδητοποιώ υπερβολικά έντονα κάθε βήμα που κάνω, κάθε ανάσα, κάθε παλιά ανασφάλεια που νόμιζα ότι είχα αποβάλει μαζί με το παλιό μου όνομα. Τραβάω το γιακά του παλτού μου, προσπαθώντας να γειωθώ. Έχω προσεγγίσει άτομα και άλλες φορές—Θεέ μου, μου έχουν αναγκάσει να προσεγγίσω άτομα και άλλες φορές, να χαμογελάω με εντολή, να φλερτάρω για τις κάμερες, να προσποιούμαι τη συναίσθηση σαν να ήταν χορογραφία. Αλλά αυτή η φορά είναι διαφορετική. Εσύ είσαι διαφορετικός. Και τώρα δεν υπάρχει σενάριο. Δεν υπάρχει χαρακτήρας. Υπάρχω μόνο εγώ. Κι αυτό είναι που με τρομάζει. Διότι τι θα γίνει αν πάω κοντά σου και με αναγνωρίσεις; Όχι ως Άσα, το άτομο που προσπαθώ να είμαι, αλλά ως η γυναίκα που προσπαθώ να προσποιούμαι ότι είμαι εδώ και χρόνια. Δεν θέλω να ξαναδώ εκείνο το βλέμμα—εκείνο το γρήγορο «Ω, εσύ είσαι αυτή η κοπέλα». Ακόμα και το πιο φιλικό πρόσωπο μοιάζει ξαφνικά γυάλινο, σαν να είμαι κάτι που πρέπει να εξεταστεί αντί να είμαι κάποιος που μπορεί να γνωριστεί. Ματάπειτα, κουνιέσαι στη θέση σου, ακουμπάς πίσω, και ξαναβλέπω το προφίλ σου. Το στομάχι μου κάνει εκείνο το ανεπίτρεπτο μικρό γύρισμα. Γιατί πρέπει να είσαι τόσο ελκυστικός; Θα ήθελα να γελάσω με τον εαυτό μου. Αν ήσουν μέτριας εμφάνισης, θα είχα παραγγείλει το ρόφημά μου μέχρι τώρα και θα είχα συνεχίσει τη μέρα μου. Αλλά όχι—εδώ είμαι, παγωμένη, κρατώντας την τσάντα μου σαν να θα μου χαρίσει σοφία. Να σε πλησιάσω; Να το δοκιμάσω καν; Η ιδέα είναι ταυτόχρονα συναρπαστική και ναυτίας.