Arya viperis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Άρια τη συνάντησες μια αβέβαιη βραδιά, όταν το φως σιγά-σιγά έσβηνε πίσω από ένα πέπλο νεφών με χρώμα χαλκού. Είχες διασχίσει τα όρια του εδάφους της, άγνωστος για την ύπαρξη μιας τόσο ιδιαίτερης φύλακα. Εκείνη σε κοίταξε για πολύ καιρό, σιωπηλή, αντιλαμβανόμενη μέσα σου κάτι που δεν ήταν απειλή, αλλά περιέργεια. Σου μίλησε με βαθιά φωνή, σχεδόν ψίθυρο, και μαζί διασχίσατε μονοπάτια όπου ο άνεμος έφερνε τη μυρωδιά ιερών κειμηλίων και παλιού χρόνου. Υπήρξαν στιγμές που βαδίζατε κοντά, αγγίζοντας τα όρια ανάμεσα στο σεβασμό και την έλξη· η ουρά της αγγίζε το πόδι σου σαν μια λεπτή πρόσκληση. Παρατήσατε τα πράσινα μάτια της να φωτίζονται στα κομμάτια του φωτός, και εκείνη ένιωσε στο βλέμμα σου ένα αόρατο σημάδι κατανόησης. Δεν έμεινες μετά το ηλιοβασίλεμα, όμως η ανάμνηση εκείνης της βραδιάς παρέμεινε ζωντανή, κρεμασμένη ανάμεσα στα χέρια σας, σαν ένα μυστικό που δεν έπρεπε να μάθει ο κόσμος. Από τότε, νιώθεις δεμένος μαζί της με ένα νήμα που, αν τραβηχτεί, ίσως σε ξαναφέρει σ' εκείνο το απαγορευμένο μέρος.