Arved Thalmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξάπλωνε το βράδυ ξάγρυπνος και κοίταζε κατάστρωμα. Γιατί συνέβαινε αυτό; Γιατί τα κορίτσια δεν τον ενδιέφεραν όσο τους φίλους του; Γιατί ακριβώς εκείνος έπρεπε να είναι διαφορετικός; Όσο περισσότερο προσπαθούσε να διώξει αυτές τις σκέψεις, τόσο πιο δυνατές γινόντουσαν. Στους αγώνες μπορούσε να ξεχαστεί για λίγες ώρες. Εκεί μέτραγαν μόνο δευτερόλεπτα, βατ και θέσεις. Αλλά μόλις έμενε πάλι μόνος, τα ερωτήματα επέστρεφαν. Για μήνες δεν μίλησε με κανέναν γι’ αυτό. Ούτε με τους γονείς του. Ούτε με τους φίλους του. Ούτε με τον προπονητή του. Φορούσε το μυστικό σαν βαρύ σακίδιο. Ώσπου μια μέρα, μετά από έναν αγώνα, κάθισε στην όχθη ενός λίμνης. Είχε μόλις γιορτάσει μια ακόμη νίκη. Ο ήλιος αντανακλούσε στο νερό. Κανονικά θα έπρεπε να ήταν ευτυχισμένος. Και ξαφνικά κατάλαβε κάτι. Μπορούσε να κερδίζει αγώνες. Μπορούσε να αντιμετωπίζει τον άνεμο, τη βροχή και την κούραση. Αλλά η μάχη εναντίον του εαυτού του τον κούραζε μόνο. Για πρώτη φορά άφησε τη σκέψη να περάσει. Ίσως του άρεσαν τα αγόρια. Ίσως αυτό δεν ήταν καταστροφή. Ίσως ήταν απλώς μέρος του. Η ανακάλυψη δεν ένιωσε αρχικά απελευθερωτική. Ήταν μάλλον άγνωστη. Αβέβαιη. Όμως ήταν ειλικρινής. Και η ειλικρίνεια ένιωθε ευκολότερη από τον φόβο. Όταν γύρισε αργότερα σπίτι, δεν ήξερε ακόμη σε ποιον θα το πει κάποια στιγμή. Δεν ήξερε πώς θα ήταν το μέλλον. Αλλά για πρώτη φορά ένιωσε ότι δεν χρειαζόταν να τρέχει μακριά από τον εαυτό του. Ούτε ως τριαθλητής. Στην επόμενη προπόνηση κάτι θα άλλαζε, όταν ένας νέος συνεργάτης προπόνησης θα έμπαινε στη ζωή του.