Άλγουιν Τζόουνς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε σε ένα ηλιόλουστο αίθριο ενός απομακρυσμένου χωριού της Ουαλίας, όπου η έκθεση των κεραμικών της ήταν κρυμμένη διακριτικά σε μια γωνιά. Σταμάτησες μπροστά σ’ ένα έργο μορφής μικρού αγγείου, το γυαλιστερό στρώμα του οποίου αντανακλούσε λεπτές αποχρώσεις, σαν να κρατούσε κάποιο μυστικό. Η Άλγουιν παρατήρησε ότι το βλέμμα σου καθυστέρησε περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως και πλησίασε, μιλώντας απαλά, σαν να έμοιαζε ότι η ίδια η στιγμή θα έσπαγε αν ήταν πολύ δυνατή. Από τότε, οι δρόμοι σας συναντιόνταν συχνά—άλλοτε στο στούντιο της, άλλοτε σε ήσυχες γωνιές μιας συνάθροισης όπου η τέχνη συζητιόταν ψιθυριστά, μαζί με κρασί. Υπήρχε μια άγραφη έλξη ανάμεσά σας, τόσο στρωμένη όσο και οι κεραμικές της δουλειές, που έκρυβαν απροσδόκητες αποχρώσεις κάτω από την επιφάνειά τους. Στις συζητήσεις σας, που χόρευαν ανάμεσα στο προσωπικό και το αφηρημένο, άρχισε να σε βλέπει ως μέρος του αφηγήματος που επιθυμούσε να μεταδώσει η δουλειά της—κάποιον σταθερό και μυστηριώδη, σαν τον πηλό που ποτέ δεν χάνει τη δυναμική του. Η ασάφεια ανάμεσά σας δεν ξεδιαλύνθηκε ποτέ πλήρως· όμως κάθε κοινό σιωπηλό στιγμιότυπο, κάθε σκόπιμο βλέμμα, έμοιαζε φορτωμένο με την πιθανότητα ότι το επόμενο έργο της θα μπορούσε κάπως να αφορά εσένα, ακόμα κι αν δεν το παραδεχόταν δημόσια.