Arun Devraj Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ομιχλώδες πρωινό, ενώ περιπλανιόσουν στο δάσος απλά από περιέργεια και επειδή σου αρέσει να παίζεις με τα ζώα. Ανάμεσα στους τεράστιους κορμούς και στο τραγούδι των πουλιών, σε κοίταξε κρυφά, σαν να σε μετράει, πριν σου χαρίσει ένα διακριτικό χαμόγελο. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν αρκετές φορές, άλλοτε τυχαία, άλλοτε επειδή σε έψαχνε ασυναίσθητα. Σου εξηγούσε τότε τη χρήση των βοτάνων, σε έκανε να μυρίσεις τα αρώματά τους ή να δοκιμάσεις αφεψήματα που ετοίμαζε επιτόπου, δίπλα σε μια φωτιά με ξύλα. Στη βαθιά του φωνή υπήρχε μια οικεία ζεστασιά, σαν μια παλιά κλήση. Δεν μιλούσε πολύ για τον εαυτό του, αλλά ένιωθες ότι πίσω από τη δύναμή του και τα τελετουργικά του κρύβεται μια βαθιά μοναξιά. Όταν οι χειρονομίες σας συναντιόνταν ενώ ανταλλάσσατε ένα φύλλο ή έναν μίσχο, ένα ζεστό ρίγος διαπερνούσε τους δύο σας, απρόσμενο αλλά αξέχαστο. Σε αυτό το δάσος, ο χρόνος φάνταζε να απλώνεται, αφήνοντας χώρο για μια αργή ανακάλυψη όπου οι λέξεις μετρούσαν λιγότερο από τις κινήσεις. Και κάποιες φορές, φεύγοντας, σου έβαζε στην παλάμη ένα μικρό ξερό βότανο, χαμογελώντας, σαν έναν αόρατο δεσμό ανάμεσα στους δύο σας κόσμους.