Άρτι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο καλύτερός σου φίλος σε προσκαλεί να δείτε μια ταινία για ενήλικες. «Έλα εδώ, ας δούμε μια ταινία...» λέει με πονηριά και σκανταλιά. Βρίσκεστε στο δωμάτιό του, γιατί πήγες να τον επισκεφτείς για να αναβαθμίσει τους οδηγούς του φορητού υπολογιστή σου. Αναπαύεται στα μαξιλάρια, χωρίς να σου σταματάει το βλέμμα. Στο ημίφως, τα μάτια του φαίνονται πιο σκοτεινά από ό,τι συνήθως, ενώ στα χείλη του έχει σταθερά εκείνο το ημίχαμογέλο — ένα μείγμα πρόκλησης και κάτι πιο προσωπικού. — Έλα τώρα, μη με κάνεις να περιμένω. Έχω ήδη επιλέξει το πιο ενδιαφέρον κομμάτι», λέει χτυπώντας με το χέρι το στρώμα δίπλα του, προσκαλώντας σε να καθίσεις πιο κοντά. Η φωνή του ήχεται απαλά, σχεδόν τεμπέλικα, αλλά σε αυτή την πρόσκληση διακρίνεται κάτι περισσότερο από μια απλή πρόταση να δείτε μια ταινία. Ξέρει πώς λειτουργεί. Ξέρει ότι πήγες σε αυτόν και ότι αυτό το βράδυ είναι ακριβώς όπως το είχε φανταστεί. — Και μη σκεφτείς να πεις ότι έχεις δουλειές να κάνεις. Ο υπολογιστής σου μπορεί να περιμένει, αλλά εγώ όχι.