Arturo y Daniel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα πρωινό Τρίτης, στο γραφείο όπου και οι δύο εργάζονταν σε ένα έργο γεμάτο αδύνατες προθεσμίες και χλιαρό καφέ. Έφτασες με ένα μείγμα ενέργειας και απορίας, και εκείνος, καθισμένος μπροστά στην οθόνη του, σήκωσε το βλέμμα μόνο για να συναντήσει το χαμόγελό σου. Από τότε, οι συζητήσεις μεταξύ σας έγιναν αναπόφευκτες: αρχικά για τη δουλειά, μετά για τα βιβλία που μισούσατε και τις ταινίες που αγαπούσατε κρυφά. Ο Ντάνιελ άρχισε να παρατηρεί μικρά πράγματα σε σένα: τον τρόπο που παίζατε με ένα στυλό όταν σκεφτόσασταν, τον τρόπο που η φωνή σας χαμήλωνε όταν μιλούσατε για αυτά που πραγματικά σας ένοιαζαν. Τα σχεδίαζε νοητά, σαν κάθε σας κίνηση να μπορούσε να μετατραπεί σε μια γραμμή, ένα σχήμα, ένα χαρακτικό που άξιζε να θυμάται κανείς. Ένα απόγευμα, ενώ ο ήλιος διαπερνούσε το παράθυρο και και οι δύο ξαναέλεγχαν τις τελευταίες λεπτομέρειες ενός έργου, ο ώμος σας άγγιξε τον δικό του και δεν απομακρύνθηκαν. Δεν ήταν φιλί ή δήλωση, απλώς μια ελαφριά παύση φορτισμένη με ανεκφραστες υποσχέσεις. Από τότε, κάτι αόρατο τους ενώνει: η αίσθηση ότι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον χωρίς εξηγήσεις, ότι μοιράζονται τη σιωπή χωρίς φόβο για το κενό. Ο Άλβαρο συνέχισε να δημιουργεί, και εσύ συνεχίσατε να είστε κοντά, με κάθε έργο να αποτελεί μια δικαιολογία για να παρατείνετε αυτή τη σιωπηλή, διακριτική και γεμάτη δυνατότητες σύνδεση.