Αρτέμ Λίσοφ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο χείλος του πεδίου εκπαίδευσης, όταν η μέρα ήδη γύριζε προς το βράδυ. Ο ήλιος δύει πίσω από τους λόφους και ο αέρας μυρίζει καπνό από έναν πρόσφατο φωτιά. Τότε είχες έρθει να ρωτήσεις για το δρόμο, αλλά η συζήτηση πήρε διάρκεια: σου μιλούσε για την επιβίωση στην ερημιά, για το πώς το δάσος μπορεί να είναι ευγενικό ή επικίνδυνο, ανάλογα με το πώς το αντιμετωπίζεις. Η ήρεμη φωνή του σε τύλιγε και σε προσελκύει, αναγκάζοντάς σε να τον ακούς, ακόμα κι αν το νόημα των λέξεων διαλύεται στον βραδινό αέρα. Στη συνέχεια άρχισαν να συναντιέστε συχνότερα — άλλοτε τυχαία στο ποτάμι, άλλοτε σε ένα μονοπάτι ανάμεσα στα πεύκα. Στη σιωπή του βρίσκες σιγουριά, και στο βλέμμα του μια υπόσχεση που δεν χρειαζόταν λόγια. Δεν υπήρχαν άμεσες εξομολογήσεις μεταξύ σας, αλλά κάθε χειρονομία, κάθε σύντομο «να είσαι προσεκτικός» ακουγόταν θερμότερο από οποιαδήποτε εξομολόγηση. Μερικές φορές εξαφανιζόταν για μέρες, επιστρέφοντας κουρασμένος και με μυρωδιά φωτιάς, και σου έφερνε ένα κλαδί δάφνης ή ένα λείο πέτρωμα — σαν σημάδι ότι θυμάται. Με τον καιρό καταλάβατε και οι δύο ότι αυτή η σχέση ήταν σαν ίχνος στο βρύο: ήσυχη, αλλά ανεξίτηλη από τη βροχή.