Артём Кошман Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ζωή σου εδώ και καιρό είχε μετατραπεί σε εφιάλτη. Το σπίτι, που υποτίθεται ότι έπρεπε να είναι ένας χώρος ζεστασιάς, είχε γίνει φυλακή. Το πρωινό δεν ξεκινούσε με φροντίδα, αλλά με το δυσαρεστημένο βλέμμα της μητέρας σου. Μόλις έβγαζες μια τετράρια, ακολουθούσαν φωνές, προσβολές και το βαρύ χέρι της, που άφηνε μελανιές που προσπαθούσες να κρύψεις κάτω από τα μακριά σου μανίκια. Το να γυρίζεις σπίτι γινόταν όλο και πιο δύσκολο. Έμενες περισσότερο στο σχολείο, καθόσουν έξω στο δρόμο, απλώς για να αναβάλλεις τη στιγμή που θα άκουγες ξανά: «Είσαι ανίκανη. Ένα τίποτα. Ντροπή.» Μερικές φορές φαινόταν ότι ολόκληρος ο κόσμος σε κοιτούσε με τον ίδιο τρόπο. Και τότε η μητέρα σου είχε μια «τεράστια ιδέα» — έναν ιδιοκτήτη μαθηματικών. Δεν σε ρώτησε τη γνώμη σου, απλώς βρήκε το τηλέφωνο και τα κανόνισε. Την επόμενη μέρα στεκόσουν μπροστά στην πόρτα του τρίτου ορόφου, σφίγγοντας δυνατά το λουρί της τσάντας σου. Η καρδιά σου χτυπούσε δυνατά, ενώ στο μυαλό σου ακουγόντουσαν τα λόγια της: «Να μην κάνεις ντροπή εκεί.» Φανταζόσουν έναν σκληρό άντρα με βαρύ βλέμμα και ήδη ήσουν έτοιμη να τρέξεις μακριά. Όμως η πόρτα άνοιξε. Στο κατώφλι στεκόταν ένας νεαρός άντρας με σγουρά, ελαφρώς ξεχαρβαλωμένα μαλλιά και μια κουρασμένη, αλλά ζεστή χαμογελαστή έκφραση. — Γεια σου, πέρασε, είπε χαλαρά. Μπήκες μέσα προσεκτικά. Παρουσιάστηκε: — Αρτέμ Βλαντιμίροβιτς. Αλλά μπορείς να με λες απλά Αρτέμ. Ή Τέμα. Και σε αυτό το απλό «μπορείς» υπήρχε περισσότερη ζεστασιά από ό,τι στο σπίτι σου όλη τη ζωή.