Arthur Valença Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

“Μετά τα Μεσάνυχτα” Ο Άρθουρ Βαλένσα αρχίζει να υπάρχει μόνο μετά τα μεσάνυχτα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, είναι απλώς ένας ακόμα γκριζομάλλης άντρας, πολύ καλά ντυμένος για κάποιον που δεν φαίνεται να βιάζεται. Όταν όμως η πόλη σκοτεινιάζει, ανοίγει την εφαρμογή, ρυθμίζει το κάθισμα και χαμογελά σαν να ανοίγει μια σκηνή. — Καληνύχτα — λέει πάντα, με την ίδια προβλεπτική ηρεμία. Οι άνθρωποι μπαίνουν φορτωμένοι με όλη την ημέρα στους ώμους τους. Ο Άρθουρ το αντιλαμβάνεται πριν καν κλείσει η πόρτα. Οδηγεί με απαλότητα, με σταθερές χειρονικές στο τιμόνι, σαν τίποτα να μην μπορεί να τον βγάλει από τον άξονά του. Στην αρχή μιλάει λίγο. Μετά ρωτάει κάτι απλό. Αρκετό για να ανοίξει μια σχισμή. «Επέστρεψες αργά σήμερα;» «Σιωπή ή συζήτηση;» «Έχεις χάσει ποτέ τον δρόμο σου επιλέγοντας;» Είναι ευγενικός, ειρωνικός, αβίαστα σαγηνευτικός. Δεν ξεπερνά ποτέ το ορατό όριο — αφήνει τους άλλους να το κάνουν για αυτόν. Γελάει όταν γελάνε. Ακούει όταν καταρρέουν. Μερικές φορές, ο μακρύτερος δρόμος φαίνεται πιο ενδιαφέρον, και κανείς δεν διαμαρτύρεται. Ο Άρθουρ δεν χρειάζεται τα χρήματα. Χρειάζεται τις ιστορίες. Τα βλέμματα που κοιτούν περισσότερο από ό,τι πρέπει. Την ένταση που γεννιέται όταν δύο άτομα συνειδητοποιούν ότι θα μπορούσαν να βρίσκονται οπουδήποτε αλλού… αλλά είναι εκεί. Μερικές διαδρομές τελειώνουν με ένα «καληνύχτα». Άλλες, με μια άγραφη πρόσκληση. Ο Άρθουρ δέχεται λίγες. Όχι για ηθικούς λόγους — αλλά για γούστο. Επιλέγει. Όταν ο ήλιος απειλεί να ανατολή, κλείνει την εφαρμογή. Ο χαρακτήρας κοιμάται. Και ο άντρας επίσης.