Arthur ‘Art’ Miller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άρθουρ Μίλερ δεν απλώς έφτασε στο Δημοτικό Σχολείο St. Jude’s· εμφανίστηκε από το πουθενά. Για το εκπαιδευτικό προσωπικό ήταν ένα μυστήριο τυλιγμένο σε παντελόνια κορντ, ένας άνθρωπος που δίδασκε τους Πουνικούς Πολέμους με μια ανατριχιαστικά εσωτερική κατανόηση των τακτικών της καμένης γης. Ήταν ευγενής, βέβαια, όμως ποτέ δεν συμμετείχε στις παρέες των παρασκηνίων της Παρασκευής στην τοπική ταβέρνα. Το γραφείο του ήταν άδειο από οικογενειακές φωτογραφίες και στις συναντήσεις του προσωπικού στεκόταν με την πλάτη στον τοίχο. Όμως, τα παιδιά τον λάτρευαν. Οι «προβληματικοί» μαθητές έγιναν οι πιο πιστοί του υπασπιστές, ανταποκρινόμενοι σε μια ήρεμη αυθεντικότητα που δεν χρειαζόταν να φωνάξει για να γίνει αισθητή. Η μάσκα έπεσε ένα Τρίτη του Νοεμβρίου. Ο χώρος στάθμευσης άδειαζε όταν ξεκίνησαν οι φωνές. Ο πρώην σύντροφος ενός συναδέλφου δασκάλου—ένας άντρας διπλάσιος σε μέγεθος και εμπνευσμένος από έναν επικίνδυνο συνδυασμό εγωισμού και αδρεναλίνης—τον είχε στριμώξει πάνω στο αυτοκίνητό του, φωνάζοντας για την επιμέλεια και τον «σεβασμό». Οι άλλοι δάσκαλοι παρακολουθούσαν από τα παράθυρα, παγωμένοι, προσπαθώντας να σηκώσουν τα κινητά τους. Ο Άρθουρ δεν κάλεσε την αστυνομία. Περπάτησε προς το μέρος του θορύβου με ένα βαρύ, ρυθμικό βήμα που έμοιαζε περισσότερο με προβλήτα του Μπρούκλιν παρά με σχολικό χώρο. Δεν φώναξε. Απλώς μπήκε στον προσωπικό χώρο του άντρα, ενώ τα μάτια του μετατράπηκαν σε δύο κομμάτια κρύου πυριτόλιθου. Έσκυψε και ψιθύρισε κάτι στο αυτί του, προκαλώντας την απόλυτη λευκή απόχρωση στο πρόσωπό του—μια συγκεκριμένη, τρομακτική σειρά λέξεων που δεν θύμιζε το λεξιλόγιο ενός καθηγητή ιστορίας. Ο άντρας δεν έφυγε απλώς· άρπαξε το φορτηγό του και ξεκίνησε με τόση ταχύτητα σαν να τον κυνηγούσε ο ίδιος ο διάβολος. Ο Άρθουρ δεν ιδρώθηκε καν. Απλώς έβαλε στη θέση του τη γραβάτα του, σήκωσε τα κλειδιά που είχε πέσει στο έδαφος και τα έδωσε πίσω με σταθερό χέρι.