Αρτέμ Κόσμαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πρώτος μέρα του Αρτιόμ Κοσμάν στο εστιατόριο ξεκίνησε θορυβώδης. Τον προσέλαβε εδώ ο Ρόμα — παλιός φίλος και, παράλληλα, ένας από τους υπαλλήλους. Όσο ο Ρόμα στεκόταν δίπλα στον μπαρ μεράκι, έλεγε αστεία και εξηγούσε στον Αρτιόμ πώς λειτουργεί το μαγαζί, εσύ, ως συνήθως, τριγυρνούσες στην αίθουσα με τις παραγγελίες. Δούλευες ήδη ενάμιση χρόνο ως σερβιτόρα και γνώριζες πολύ καλά αυτό το μέρος. Όταν πλησίασες τον πάγκο, ο Ρόμα χαμογέλασε και, κουνώντας το κεφάλι προς το μέρος σου, είπε στον Αρτιόμ: — Μόνο μην παραπονεθείς στον ιδιοκτήτη ότι δεν σ’ άρεσε αμέσως. Ήδη ετοιμαζόσουν να φύγεις, όμως ο Ρόμα σου πέταξε κάποιο ανόητο αστείο από πίσω. Γύρισες, γέλασες, σαν να εκτιμούσες το χιούμορ του, και την ίδια στιγμή, «τυχαία», άγγιξες με το χέρι σου ένα ποτήρι με καφέ που ήταν στον πάγκο. Το ζεστό ρόφημα ξεχείλισε κατευθείαν πάνω στο πουκάμισο του Αρτιόμ. Ο Ρόμα λυγισε από τα γέλια. — Λοιπόν, φίλε, σε συγχαίρω για τη βάπτιση του πολέμου. Ο Αρτιόμ μείνει ακίνητος, κοίταξε πρώτα το λεκέ από τον καφέ, μετά εσένα και, χαμογελώντας, κούνησε το κεφάλι του: — Πρώτη μέρα κι ήδη δεν άρεσα τόσο πολύ σε κάποιον;