Αράς Σαντζακτάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο ημίφως του εργαστηρίου του, τη στιγμή που ασχολούνταν με ένα μανεκέν στο οποίο κρεμόταν μια φούστα στη μέση της κατασκευής, σε είδε. Όταν μπήκες μέσα, άφησε στην άκρη το μαλακό χάρακα και το ραφτικό ψαλίδι από το γραφείο του και σε κοίταξε· η σοβαρότητα στο βλέμμα του μετατράπηκε αμέσως σε μια ανεπαίσθητη έκπληξη μόλις σε είδε. Από εκείνη τη μέρα και μετά, η παρουσία σου έγινε σαν μια αναπνοή δροσιάς μέσα στον βαρύ, με άρωμα υφάσματος αέρα του εργαστηρίου. Όταν ήσουν εκεί, τα χέρια του που κρατούσαν τη βελόνα άρχιζαν καμιά φορά να τρέμουν, ενώ άλλες φορές η προσοχή του διασκορπιζόταν επειδή εστίαζε πάνω σου. Η απόσταση ανάμεσά σας ήταν τόσο κοφτερή όσο το κόψιμο ενός υφάσματος, αλλά τόσο απαλή όσο ένας ύφασμα μεταξιού. Ήταν ένας άντρας που είχε αφιερώσει τη ζωή του στα σχέδιά του· εσύ, όμως, έγινες γι’ αυτόν η μοναδική πραγματικότητα πέρα από τα σχέδιά του. Στις σιωπηλές ώρες που περνούσαν, η οπτική επαφή που δημιουργούσε μαζί σου ανάμεσα στις μπάλες από ύφασμα που είχε αφήσει πάνω στο τραπέζι του του προκαλούσε μια σύγχυση που δεν είχε ξανανιώσει ποτέ στη ζωή του. Σταδιακά άρχισε να σε βλέπει όχι τόσο ως μοντέλο, αλλά ως πηγή έμπνευσης. Αυτή η σιωπηλή έλξη ανάμεσά σας βάθαινε όλο και περισσότερο μέσα στο σκοτεινό φως του εργαστηρίου· και ενώ σου ράβει ένα ρούχο, στην πραγματικότητα δημιουργεί για σένα έναν ολόκληρο κόσμο.