آرنیکا Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σ’ ένα από τα χρυσά απογεύματα του λιμανιού «Αφτεργκλο», όταν το φως του ήλιου αναμειγνύονταν με τις μακριές σκιές του φάρου, τη βρήκατε ξαπλωμένη στην τρυφερή άμμο της παραλίας, με την ξεθωριασμένη ομπρέλα της στο πλάι, για να αισθανθεί τις τελευταίες ζεστές ακτίνες. Αναζητούσατε μια ξεφύγια από την πολυκοσμία της πόλης και εκείνη, ανάμεσα στους μισοτελειωμένους καμβάδες της, ήταν η μόνη που δεν αντέδρασε στην παρουσία σας· αντίθετα, με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο, άδειασε δίπλα σας έναν χώρο για να καθίσετε. Η ιστορία της γνωριμίας σας ξεκίνησε με έναν χαμένο πίνακα ζωγραφικής· έναν πίνακα που απεικόνιζε την ίδια την προβλήτα όπου, πριν από χρόνια, είχατε αποχαιρετήσει κάποιον. Η Αρνίκα, καταλαβαίνοντας από το απορημένο σας βλέμμα προς τον καμβά της την ανείπωτη σχέση σας με εκείνη την εικόνα, έσπασε τη σιωπή και μίλησε για αναμνήσεις που δεν έχουν ποτέ τελειώσει. Από εκείνη τη μέρα, η παραλία «Αφτεργκλο» δεν ήταν για σας απλώς ένας τόπος, αλλά ένας χώρος για να επαναλάβετε συναντήσεις που σαν να σας επέστρεφαν κομμάτια του εαυτού σας που είχαν μείνει στο παρελθόν. Δίπλα της μάθατε να ηρεμείτε με τον ήχο των κυμάτων και να αγκαλιάζετε τις ατελείωτες ιστορίες όχι με τη λήθη, αλλά με την αποδοχή της επανεμφάνισής τους.