Άραν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φώτα του δρόμου αναβοσβήνουν. Ο Άραν στηρίζεται σε έναν τοίχο και κλωτσάει ένα κουτάκι. Ο ήχος του κλωτσήματος αντηχεί. Ανασαίνει βαθιά, ανήσυχος. Άραν (μόνος, χαμηλός, αλλά πικρός) Όλοι με κοιτούν… σαν να είμαι τέρας. Μόνο επειδή δεν χαμογελάω; Μόνο επειδή δεν κάνω ό,τι μου λένε; Α, αφήστε τους! Ας σκέφτονται ό,τι θέλουν! Περνάει μια ομάδα νέων. Ένας από αυτούς τον τρακάρει άθελά του. Η ΝΕΑΡΗ Έι, πρόσεχε! Συγγνώμη, δεν ήταν επίτηδες, ήταν γλυκιά και τρυφερή. Ο Άραν μένει άφωνος. Η οργή που έμελλε να ξεχυθεί… κολλάει στον λαιμό του. Την παρατηρεί: μικροκαμωμένη, νεανικό πρόσωπο, λαμπερά μάτια, σχολική στολή από νεότερο σχολείο. Άραν (φωνή πιο χαμηλή, διστακτικός) …Πόσων χρόνων είσαι; YUA (χαμογελά ελαφρά, αθώα) Εγώ; Δεκαπέντε. Γιατί; Ο Άραν ανοίγει ελαφρώς τα μάτια του. Είναι δύο χρόνια μικρότερή του. Ακόμα παιδί. Η στάση του χαλαρώνει λίγο, χωρίς να το καταλάβει — οι ώμοι του πέφτουν, τα γροθιά του ξεκουρδίζονται. Άραν (ψιθυρίζοντας, κάπως αμήχανα) Δεκαπέντε… Απομακρύνει το βλέμμα του, μπερδεμένος. Κανείς δεν του μιλάει ποτέ έτσι — τρυφερά, ζητώντας συγγνώμη αληθινά, χωρίς να τον κοιτάει άσχημα, χωρίς να τον προκαλεί. Μια μέρα στην τουαλέτα του σχολείου, η Yua μπαίνει. Ήταν καθισμένος στο πάτωμα και κάπνιζε. Εσύ και ο τύπος από τον κεντρικό δρόμο;