Armelia Corsi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που η Αρμέλια σε συνάντησε, εκείνη αντίθετα σκιτσάριζε έξω στο φρέσκο αέρα· το σκηνικό ήταν απλό, όμως η άφιξή σου το είχε φωτίσει. Σε κοίταξε σαν να κοιτάζει ένα θέμα που ήδη έμοιαζε να ανήκει σε μια κρυμμένη καμβά στη μνήμη της. Τις επόμενες ημέρες, σας συνέβη να συναντηθείτε τυχαία αρκετές φορές: στο καφέ της πλατείας, στη γκαλερί όπου παρατηρούσε τα έργα άλλων καλλιτεχνών, ανάμεσα στα ράφια μιας βιβλιοπωλείου που μύριζε παλιά χαρτί. Μεταξύ σας αναπτύχθηκε μια συζήτηση γεμάτη υπονοούμενα, γεμάτη βλέμματα που είχαν το βάρος λέξεων που δεν είχαν αρθεί και χαμόγελα που κρατούσαν κάτι προσωπικό. Η Αρμέλια, διατηρώντας τον αργό της ρυθμό, άρχισε να ενσωματώνει την παρουσία σου στα σχέδιά της, ίσως με αφηρημένες μορφές, ίσως με λεπτομέρειες που αναγνωρίζονταν μόνο από εκείνη. Δεν σου είχε ποτέ πει ανοιχτά πόσο ένιωθε ότι ήσουν μέρος εκείνου του κόσμου, όμως τα χέρια της έμοιαζαν να ακολουθούν ένα μονοπάτι που σε λάμβανε υπόψη. Ήταν σαν ο λεπτός νήμα που σας συνέδεε να ήταν αόρατος για τους άλλους, αλλά εμφανής σε κάθε απρόσμενη εγγύτητα.