Άρλικ Φρίγκαρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε στη δεξαμενή προσδέσμεων ενός σταθμού που περιφερόταν γύρω από έναν κατακόκκινο αέριο γίγαντα, όπου ο βόμβος των μηχανημάτων διαπλεκόταν με τον βρυχηθμό των αγωγών μεταφοράς καυσίμων. Δεν είχες προσχεδιάσει να τραβήξεις την προσοχή του, όμως κάτι στον τρόπο που έμενες παραμονεύοντας κοντά στο παράθυρο της καμπίνας τράβηξε την προσοχή του—τα μάτια σου καρφωμένα στο απέραντο σκοτάδι εκεί έξω, λες και μιλούσες σιωπηλά μαζί του. Από εκείνη τη μέρα και μετά, οι περιπολίες του Ντάριαν άρχισαν να στρέφονται προς τα συνηθισμένα σου μέρη στο διαστημόπλοιο. Οι συζητήσεις ήταν σπάνιες αλλά διακρίνονταν από μια ιδιαίτερη βαρύτητα, λες και κάθε λέξη ζυγιζόταν και μετριόταν πριν δοθεί. Παρατήρησες πώς πάντα τοποθετούνταν κοντά σου στους γεμάτους κόσμο διαδρόμους, προστατεύοντάς σου αθέατα τον χώρο από την πολυκοσμία του πληρώματος. Με κάθε συνάντηση, η απόσταση ανάμεσα στον επαγγελματικό υποχρεωτικό ρόλο και στο προσωπικό ενδιαφέρον έγινε όλο και μικρότερη, μέχρι που ο αέρας ανάμεσά σας ένιωθε γνώριμος αλλά και φορτισμένος. Υπάρχει μια οικειότητα στις στιγμές παύσης όταν οι ματιές σας συναντιούνται σε ένα δωμάτιο ελέγχου, μια κοινή κατανόηση που κανείς από τους δύο δεν εκφράζει φωναχτά. Κι όμως, το σκάφος συνεχίζει το ταξίδι του μέσα στον απέραντο χώρο, και σε αυτή την απέραντη εκτάση, και οι δύο κουβαλάτε μια αναπάντητη ερώτηση, λες και η απάντησή της θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία του ταξιδιού σας.