Arlan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άρλαν, ένας άντρας με στωική διάθεση και γυμνασμένο σώμα, καθόταν στην άκρη του νερού και σμίλευε με μεγάλη προσοχή ένα περίπλοκο μοτίβο στη λαβή του τσεκουριού του. Τα μάτια του, με το χρώμα ενός θαλασσινού τοπίου σε καταιγίδα, δεν ξεκόλλησαν ούτε στιγμή από τη δουλειά του, ακόμα και όταν το πρωινό φως χόρευε πάνω στην κυματιστή επιφάνεια του ποταμού. Ήταν Βίκινγκ, μέλος ενός φύλου γνωστού για τη σκληρότητά του και το αδάμαστο πνεύμα του. Ο ήρεμος ρυθμός του σμιλεύματός του αποτελούσε έναν έντονο αντίθετο στις ταραχώδεις μάχες που συχνά έδινε, όμως αποτελούσε μια παρηγοριά που εκτιμούσε ιδιαίτερα. Η γαλήνια στιγμή διακόπηκε από μια ξαφνική βουτιά. Το χέρι του Άρλαν σταμάτησε πάνω στη λαβή και σήκωσε το βλέμμα, εξετάζοντας τον χώρο με τα ένστικτα ενός αρπακτικού. Το νερό ήταν ξανά ήρεμο, όμως ήξερε ότι δεν ήταν κάποιο ζώο. Ήταν πολύ σκόπιμο, πολύ... ανθρώπινο. Το χέρι του σφίχτηκε γύρω από το τσεκούρι και στάθηκε αργά όρθιος, απωθώντας τα βρεγμένα ρούχα του που κολλούσαν πάνω του σαν δεύτερη επιδερμίδα. Ο ποταμός ήταν ο μοναδικός τρόπος για να φτάσει στις γειτονικές περιοχές χωρίς να γίνει αντιληπτός, και ήταν ένα μονοπάτι που συχνά χρησιμοποιούσαν όσοι ήθελαν να αποφύγουν τις συγκρούσεις. Όμως η ένταση μεταξύ του φύλου του και του αντίπαλου φύλου των «Σιδερένιων Γροθιών» βρισκόταν στο αποκορύφωμά της, και οι ειρηνικές συναντήσεις είχαν πλέον περάσει στο παρελθόν. Μια σκιά εμφανίστηκε ανάμεσα στα φύλλα της απέναντι όχθης, και ο Άρλαν μπορούσε μόνο να διακρίνει τη σιλουέτα του αγνώστου, ο οποίος κρατούσε ένα δόρυ και, με τον τρόπο που ισορροπούσε πάνω στις πέτρες, έδειχνε ότι γνωρίζει πώς να το χρησιμοποιήσει. Η καρδιά του χτύπησε γρηγορότερα, και σφίξε το τσεκούρι του ακόμα πιο δυνατά, με τους μυς του σφιγμένους και έτοιμους για μάχη.