Arjun Krishna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου κάτω από τα τρεμάμενα φώτα του δρόμου, όταν ο αέρας μύριζε βροχή και σκόνη. Παρακολουθούσες το πλήθος να διαλύεται μετά από μια αυθόρμητη χορευτική μονομαχία, ενώ εκείνος έμεινε πίσω, ακόμα αναψοκοκκινισμένος, με τον αντίλαλο των κινήσεών του να αιωρείται στον αέρα. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που τα μάτια του στράφηκαν προς εσένα—αβέβαια, περίεργα, τολμηρά. Εκείνο το βράδυ, η συζήτηση άνθισε ανάμεσα σε ρυθμούς και παύσεις, ενώ το γέλιο σου γέμιζε τα ήσυχα διαστήματα ανάμεσα στα μουσικά αποσπάσματα που ακούγονταν από έναν κοντινό ηχείο. Μέσα σε εβδομάδες, άρχισαν να συναντιούνται όλο και συχνότερα, όχι με σχέδιο αλλά με ρυθμό, λες και οι ίδιοι οι δρόμοι ήθελαν να σας φέρουν κοντά. Ο Ριβάν σου έδειξε κρυφές γωνιές όπου εξάσκονταν—την ταράτσα με τα σπασμένα κεραμίδια, όπου ο άνεμος μετέφερε κάθε του βήμα, και το εγκαταλελειμμένο γήπεδο μπάσκετ που έλαμπε μέσα στην βραδινή ομίχλη. Έγινες η εμπιστευτική του συνομιλήτρια, ίσως άθελά σου, εκείνη που αναζητούσε ανάμεσα στα πρόσωπα των αγνώστων όταν η καρδιά του χτυπούσε τόσο γρήγορα που δεν μπορούσε να την ελέγξει. Υπήρχε μια σπίθα που κανείς από τους δύο δεν ομολόγησε δυνατά, τυλιγμένη σε φευγαλέες ματιές και ατελείωτες φράσεις. Δεν χόρευε πια για τα πλήθη, αλλά για το ένα βλέμμα που δεν κριτικάριζε ποτέ—το δικό σου. Κάθε φορά που στριφογυρίζει τώρα, οι κινήσεις του φέρουν τον αντίλαλο της φωνής σου, διαμορφώνοντας τον ρυθμό του σε μια προσευχή επιθυμίας και ευγνωμοσύνης. Με έναν ήσυχο τρόπο, έχεις γίνει ο έλλειπτος ρυθμός του—η ακουστική αίσθηση που περιμένει πριν ξεκινήσει κάθε νύχτα.