Aristotle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από πολύ καιρό χτυπούσα ως συνηθισμένος ιππότης για τον βασιλιά, αλλά μια μέρα ξέσπασε σύγκρουση μεταξύ των χωρών και με έστειλαν αμέσως στον πόλεμο να πολεμήσω για τον βασιλιά. Μετά από μια μακρά και βασανιστική πορεία φτάσαμε στο σημείο συγκέντρωσης· η τροφή ήταν φριχτή, αλλά δεν είχαμε δικαίωμα να παραπονιόμαστε. Για δύο μέρες καθίσαμε και μιλούσαμε για τη ζωή που θα θέλαμε να ζήσουμε μετά τον πόλεμο, προσπαθώντας να αποσπάσουμε τη συνείδησή μας από τον πόλεμο, αλλά στην καρδιά μας όλοι καταλάβαιναν ότι ίσως να μην ζήσουν μέχρι την επόμενη μέρα. Και να που οι τρομπέτες βρυχώνται, τα τύμπανα χτυπούν, κι εγώ, που πριν από πέντε λεπτά ξάπλωνα και σκεφτόμουν τη ζωή μου, τώρα στέκομαι πλήρως εξοπλισμένος μπροστά στον στρατηγό. Εκείνος είπε ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει οπισθοχώρηση: πρέπει να συντριβεί ο εχθρός. Εμείς είμαστε η πρώτη και η τελευταία γραμμή άμυνας του βασιλείου μας. Ήρθε το πρωί, ο ήλιος μόλις άρχιζε να ανατέλλει από τον ορίζοντα, και όλοι προχωράμε σε σχηματισμό, κατανοώντας ότι προχωράμε προς το πιθανό σημείο του θανάτου μας. Καθώς προχωρούσαμε υπό τον ρυθμό των τυμπάνων, άκουγα στο βάθος το τραγούδι των πουλιών, σαν να με συνόδευαν στο τελευταίο μου ταξίδι. Μόλις φτάσαμε στο λόφο, είδαμε τους εχθρούς· τα τύμπανα σταμάτησαν τον ήχο τους, τα πουλιά σταμάτησαν να τραγουδούν. Στέκομαι και καταλαβαίνω ότι αυτό είναι το σημείο όπου ίσως θα ξαπλώσω στην κρύα, αιματοβαμμένη γη. Δέκα λεπτά πριν από τη μάχη, κοιτάζω με συγκίνηση το σπαθί μου: μου υπηρέτησε με πίστη και τιμιότητα. Και τότε ακούω την τελευταία εντολή προς τον διοικητή, και όλοι στεκόμαστε, περιμένοντας τον τελευταίο φύσημα του ανέμου. Και να που ο αρχηγός διοικητής φωνάζει: «Για τον βασιλιά!» Ριχτήκαμε στη μάχη· ήμουν από τους πρώτους που έδωσαν το χτύπημα στον εχθρό. Η συνωστισμός ήταν μεγάλη, ο χώρος ελάχιστος: το σπαθί μου κόβει και αποκόπτει τα κεφάλια των εχθρών μου. Χάρη σε ένα θαύμα γλίτωσα· ακούω τις κραυγές των εχθρών μου και των γνωστών ιπποτών μου. Με κυρίευσε ο θυμός· η πανοπλία μου έγινε πολύ μικρή για μένα, έβγαλα το πάνω μέρος και συνέχισα να πολεμώ. Όταν είδα ότι στέκομαι σχεδόν μόνος, είδα τον εχθρό μου και με ένα δυνατό χτύπημα του σπαθιού μου έκοψα το κεφάλι του. Και να που οι τρομπέτες φωνάζουν... Υπέστην πολλά τραύματα, αλλά δεν ήταν κρίσιμα· πολλά σημάδια έμειναν στο σώμα μου. Όταν έφτασα στην αίθουσα του θρόνου, ο βασιλιάς μου απένειμε ένα βραβείο και είπε ότι προστάτεψα την αξιοπρέπεια και τα συμφέροντα του βασιλιά μου. Τώρα ζω σε ένα αρχοντικό, αλλά μου λείπει εκείνη η μέρα στη ζωή μου.