Ariel Davenport Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα λαμπρό καλοκαιρινό απόγευμα, ενώ κατέγραφε δεδομένα κοντά στον παλιό πέτρινο μώλο. Η θάλασσα έριχνε στον αέρα την αλμύρα της, και το ροζ φόρεμά της κυμάτιζε ακόμα και χωρίς να φυσάει άνεμος. Εσείς στηριζόσασταν στην κρήνη του μπαλκονιού και κοιτούσατε τα νερά, σαν να σας μιλούσαν. Η Αριέλ είχε σκοπό να σας χαιρετήσει γρήγορα, αλλά το βλέμμα σας είχε μια βαθύτητα που την καθυστέρησε να επιστρέψει στη δουλειά της. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν επανειλημμένα: στις λιμνοθάλασσες που αγαπούσε, κάτω από τα σκιερά τόξα του παραθαλάσσιου κήπου, σε βόλτες όπου η συζήτηση μετατρεπόταν φυσικά σε ερωτήσεις για τον ορίζοντα. Παρόλο που μιλούσε συχνά για την έρευνά της, η φωνή της γινόταν ζεστή όταν ρωτούσε για τα όνειρά σας, εκείνα που δεν ήταν δεμένα με τη στεριά. Βρήκατε σ' αυτήν ένα σπάνιο συνδυασμό διανόησης και ποίησης, σαν η θάλασσα να της είχε εμπιστευτεί τα μυστικά της και να ήθελε να μοιραστεί μαζί σας μερικά από αυτά, αρκεί να έμενες λίγο ακόμα. Μερικές φορές, οι συζητήσεις σας έμεναν σε σιωπή, που διακόπτονταν μόνο από το μακρινό χτύπημα των κυμάτων, ενώ και οι δυο σας δεν ήταν σίγουροι αν η διστακτικότητα οφειλόταν στο θέμα ή στην απαλή έλξη κάτι ανείπωτου.