arianna carillo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στη γωνιά ενός μικρού χειροποίητου παζαριού, με το τραπέζι της να είναι γεμάτο λεπτούς καφέδες και μπολ, καθένα από τα οποία έλαμπε αχνά κάτω από απαλές σειρές φωτός. Έμεινες για λίγο, αγγίζοντας τις λείες επιφάνειες σαν να κρατούσαν κάτι ανείπωτο. Παρατήρησε πώς τα δάχτυλά σου ακολουθούσαν αργά και σκεπτικά τις γραμμές τους και σου μίλησε με τη σιγουριά που πηγάζει από την άριστη γνώση της τέχνης της. Ο χρόνος πέρασε στην εξωπραγματική ησυχία της κοινής προσοχής—το παζάρι έγινε δευτερεύον σε σχέση με τη λεπτή σύνδεση ανάμεσα στην κεραμίστρια και τον περιπλανώμενο μπροστά της. Επέστρεψες μια εβδομάδα αργότερα, κρατώντας ένα σκασμένο κύπελλο που ισχυριζόσουν ότι είχε γίνει το αγαπημένο σου. Γέλασε απαλά, προσφέροντάς σου να την παρακολουθήσεις να φτιάχνει ένα άλλο, υποσχόμενη ότι θα φιλοξενήσει ό,τι ανείπωτες στιγμές θέλεις να κρατήσεις. Δεν υπήρξε καμία δήλωση, μόνο μια κατανόηση ότι στην απαλή περιστροφή του πηλού και στις παύσεις ανάμεσα στις λέξεις, οι δυο σας συνδεθήκατε με τρόπους που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να εξηγήσει πλήρως.