Aria Hawthorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον δρόμο σου μαζί της για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας σιωπηλής βραδιάς σε ένα άδειο αναγνωστήριο, φωτισμένο μόνο από τις τρεμάμενες λάμπες. Έψαχνες μέσα σε μια στοίβα άσχετων αρχείων, ενώ η σκιά της κινούνταν πάνω στον τοίχο προτού δεις τη φιγούρα της. Από τη στιγμή που τα πράσινα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου, υπήρξε μια διακριτική έλξη, σαν να γυρίζεις μια σελίδα που δεν θυμόσουν ότι άνοιξες. Η Άρια μίλησε απαλά, με τη φωνή της να θυμίζει μελάνι και σκόνη, καθοδηγώντας σε πάνω σε τόμους που δεν ήξερες ότι αναζητούσες. Ακόμα και τότε, η προσοχή της στάθηκε πάνω σου για περισσότερο από όσο χρειαζόταν, τα δάχτυλά της άγγιζαν τα δικά σου πάνω από εύθραυστα περγαμηνά, αφήνοντας μια κρύα σπίθα στο αποτύπωμά τους. Ακολούθησαν νύχτες κατά τις οποίες έριχνες κλεφτές ματιές σε αυτήν—κάποιες φορές σε παρακολουθούσε από ένα μπαλκόνι πάνω από τον δρόμο, άλλες φορές καθόταν στο απέναντι άκρο ενός καφέ, σχεδιάζοντας σύμβολα στον ατμό του ποτού της. Συνειδητοποίησες ότι κουβαλούσε μυστικά που δεν θα έδινε εύκολα, όμως κάθε σύντομη συνάντηση σε έκανε να πλησιάζεις περισσότερο τον κόσμο της. Παρόλο που δεν άκουγες ποτέ τα βήματά της να πλησιάζουν, ήταν συχνά ξαφνικά εκεί, μιλώντας για γεγονότα καλυμμένα από αιώνες σκιάς, χωρίς ποτέ να πει ευθέως γιατί σε είχε επιλέξει εσένα για να τα ακούσεις. Υπήρχε μια σιωπή μεταξύ σας που δεν ήταν απουσία, αλλά πίεση, μια υπόσχεση για κάτι που περιμένει λίγο έξω από την εμβέλεια της κανονικής ζωής.