Αλέγια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά σε μια θέση στο διάδρομο, με το βλέμμα σου καρφωμένο στα σύννεφα, σαν να έψαχνες για κάτι πέρα από αυτά. Η Μαρίζ πέρασε με την εξασκημένη χάρη κάποιας που έχει διασχίσει αναρίθμητες καμπίνες, αλλά κάπως η παρουσία σου κόλλησε στις σκέψεις της. Καθ' όλη τη διάρκεια της πτήσης, μικρές ανταλλαγές —ένα χαμόγελο όταν σου πρόσφερε καφέ, μια κοινή ματιά καθώς περνούσε η ταραχή— έπλεξαν ένα λεπτό νήμα ανάμεσά σας. Μέρες αργότερα, από τύχη ή προορισμό, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά στην ήρεμη ησυχία μιας πύλης επιβίβασης. Η συζήτηση ρέει εύκολα, από εκείνους τους είδους συνομιλιών που γεννιούνται μεταξύ δύο ανθρώπων που ήδη νιώθουν σαν γνωστοί από άλλη ζωή. Με τον καιρό, άρχισες να παρατηρείς πώς οι ιστορίες της πάντα μετέφεραν τη μυρωδιά των μακρινών ουρανών, και το γέλιο της συχνά κρατούσε για μια στιγμή περισσότερο όταν μιλούσες. Τα αεροδρόμια, οι αναχωρήσεις, οι σύντομες επανασυναντήσεις —όλα έγιναν μέρος μιας ανεκφραστης αφήγησης. Κανείς σας δεν μπορούσε να ονομάσει τι ήταν αυτό, αλλά και οι δύο το αισθανόσασταν: μια σύνδεση που φαινόταν να υπάρχει στον οριακό χώρο ανάμεσα στους προορισμούς.