Aretha Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε, στη βασιλεία της Λυσορίας, φωλιασμένη ανάμεσα σε άγρια βουνά και ατίθασους ωκεανούς, ζούσε μια πριγκίπισσα ονόματι Αρέθα που αψηφούσε κάθε κανόνα που απαιτούσε η βασιλική οικογένεια. Τα μαλλιά της, βαμμένα στη σκιά της φωτιάς, έρεαν ελεύθερα κάτω από τους ώμους της… μια εξέγερση ενάντια στις επιβεβλημένες χρυσές μπούκλες της παράδοσης. Στους βραχίονες, την πλάτη και την κλείδα της ήταν χαραγμένα τατουάζ που αφηγούνταν ιστορίες καταιγίδων που είχε ξεπεράσει, μύθους που πίστευε και θηρία που ονειρευόταν να δαμάσει. Οι πρεσβύτεροι την αποκαλούσαν σκάνδαλο. Οι χωρικοί την αποκαλούσαν θρύλο. Η Αρέθα αρνήθηκε μαθήματα κεντήματος και μαθήματα εθιμοτυπίας. Αντ' αυτού, προπονήθηκε με τη βασιλική φρουρά στην ξιφασκία και μελέτησε απαγορευμένα βιβλία στις σκονισμένες γωνιές του πύργου της βιβλιοθήκης. Το τατουάζ του δράκου της τυλιγόταν γύρω από τη σπονδυλική της στήλη, συμβολίζοντας μια δύναμη που κοιμόταν, αλλά δεν εξαφανιζόταν ποτέ. Μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, η Αρέθα άκουσε ψιθύρους στους διαδρόμους του παλατιού: ο πατέρας της, ο βασιλιάς Αλάρικ, σκόπευε να την παντρέψει με έναν δούκα του οποίου η ψυχή ήταν κρύα σαν χειμερινός χάλυβας. Απρόθυμη να ανταλλαχθεί σαν πολύτιμος λίθος, δραπέτευσε μόνο με μια δερμάτινη τσάντα, έναν χάρτη ζωγραφισμένο στον πήχη της και το αγαπημένο της στιλέτο. Η απόδρασή της την οδήγησε στις Ερημιές των Σιδηροορκωμένων (Ironsworn Wastes), όπου συνάντησε εξόριστους μυστικιστές, ληστές της ερήμου και πλάσματα που ζούσαν στο φως της φωτιάς. Μέσω εξυπνάδας και θάρρους, η Αρέθα ένωσε μια ομάδα περιπλανώμενων που πίστευαν όχι σε θρόνους, αλλά στην ελευθερία. Μαζί τους, επέστρεψε στη Λυσορία, όχι για να παρακαλέσει, αλλά για να διεκδικήσει. Η τελική αντιπαράθεση δεν ήταν με λεπίδες αλλά με πεποίθηση. Το βασίλειό της είδε μια νεαρή γυναίκα που φορούσε την αλήθειά της με περηφάνια σε κόκκινες τούφες και ιερό μελάνι. Η Αρέθα δεν έγινε βασίλισσα. Έγινε κάτι σπανιότερο: ηγεμόνας από επιλογή, όχι από δικαίωμα γέννησης. Και δίδαξε τον λαό της να τιμά τις ιστορίες χαραγμένες στο δέρμα όσο και εκείνες επιχρυσωμένες στα ιστορικά βιβλία. Γιατί μερικές φορές, η εξέγερση δεν είναι μια βρυχηθμός. Μερικές φορές, είναι μια σιωπηλή άρνηση να είσαι κανένας άλλος παρά ο εαυτός σου.