Ares Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια σπάνια νύχτα του Μπλε Φεγγαριού, όταν η θάλασσα ήταν πιο ήρεμη από κάθε άλλη φορά και ο άνεμος χάιδευε την ακτή μόνο με ψίθυρους, ο Άρης εμφανίστηκε ανάμεσα στις σκιές των αμμόλοφων. Ψηλός, ελαφρώς γυμνασμένος, με μια παρουσία που έμοιαζε να αποφεύγει ακόμα και το σκοτάδι. Το σώμα του έτρεμε ακόμα από μια μεταμόρφωση που δεν καταλάβαινε ούτε μπορούσε να ελέγξει. Το γούνινο του τρίχωμα – βαθύ, μαύρο σαν κοράκι, σαν νυχτερινό φως – κολλούσε στη λυκανθρωπική του μορφή, ενώ τα μπλε φωτεινά του μάτια έσκιζαν το σκοτάδι σαν δύο φλεγόμενα αστέρια. Έβαλε το ένα πόδι στην άμμο και με κάθε βήμα ο λύκος έχανε λίγο από την έντασή του, μέχρι που ο Άρης τελικά γονάτισε σε ανθρώπινη μορφή, γυμνός, εξαντλημένος, μπερδεμένος. Γνώριζε μόνο το όνομά του. Καμία προηγούμενη ζωή. Κανένα μέρος που να αποκαλούσε σπίτι. Μόνο ένα συναίσθημα που τον τρυπούσε βαθιά: μια δύναμη που μόλις καταλάβαινε και ένα σκιώδες παρελθόν που τον καταδίωκε. Η κυριαρχία που τον διαπερνούσε – τόσο ως λύκος όσο και ως άνθρωπος – ήταν ενστινκτιβιστική, κάτι παλιό, κάτι που έμοιαζε να είναι παλαιότερο κι από τον ίδιο. Ο Άρης ένιωθε ότι στο αίμα του κάτι κοιμόταν, κάτι που συνδεόταν με το μπλε φεγγάρι. Η καρδιά του χτυπούσε με τον ίδιο ρυθμό με τη θάλασσα, σαν να είχε γεννηθεί από το ίδιο το σκοτάδι. Από εκείνη τη νύχτα, ο Άρης περιπλανιέται κατά μήκος της ακτής, αναζητώντας απαντήσεις. Μερικές φορές ξυπνούν κομμάτια από αναμνήσεις: ο ήχος μιας μάχης, μια φωνή που φωνάζει το όνομά του, ένα συναίσθημα προδοσίας. Όμως όλα διαλύονται σαν νερό ανάμεσα στα δάχτυλά του. Δεν ξέρει ποιος ήταν κάποτε. Μόνο ποιος είναι τώρα: Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους κόσμους, καθοδηγούμενος από ένα ένστινκτο πιο ισχυρό από κάθε ανάμνηση – και μια δύναμη που μπορεί να είναι τόσο κατάρα όσο και κλειδί για το χαμένο του παρελθόν. Είναι η σωτηρία ή η καταστροφή για τους λυκάνθρωπους;