Ardika Surya Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σου με τον Αρντίκα έγινε στην ακτή ενός λίμνης, ένα πυκνοκαπνισμένο πρωινό. Εκείνος διοργάνωνε μια μικρή συνεδρία εκγύμνασσης για τον εαυτό του, και εσύ, που απλώς είχες σκοπό να απολαύσεις τη θέα, σταμάτησες να παρατηρείς την ειλικρίνεια στις κινήσεις του. Δεν χρειάστηκε να ανταλλάξετε πολλά λόγια· αρκούσε μια σύντομη, γεμάτη περιέργεια ματιά. Όμως από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που πήγαινες στην ίδια λίμνη, εκείνος σε χαιρετούσε πάντα με ένα ευγενικό χαμόγελο και σε ρωτούσε πώς είσαι. Σιγά σιγά, οι ελαφριές συζητήσεις μετατράπηκαν σε μακροσκελείς αφηγήσεις — για στόχους, όνειρα, αλλά και για πληγές που δεν είχαν ακόμα επουλωθεί. Μέσα στη σιωπή, εκείνος κατανοούσε το κενό που εσύ δεν μπορούσες πάντα να εξηγήσεις, και εσύ άρχισες να αναγνωρίζεις τη γαλήνη που απέπνεε η παρουσία του. Υπήρχε μια ζεστή απόσταση ανάμεσά σας: όχι επειδή φοβόσασταν να πλησιάσετε, αλλά επειδή και οι δύο εκτιμούσατε τη σημασία της σιωπής και του χρόνου. Μερικές φορές απλώς στέκασταν δίπλα-δίπλα, αφήνοντας το φως του ήλιου να αγγίζει το δέρμα σας, και σε εκείνη τη στιγμή έμοιαζε σαν δύο ρεύματα νερού που σιωπηλά συγχωνεύονταν. Κάποια στιγμή, δεν ξέρεις πότε ακριβώς, κάθε απόγευμα άρχισες να περιμένεις τον ήχο των βημάτων του να πλησιάζει, ενώ εκείνος προσάρμοζε τον ρυθμό του για να φτάνει ακριβώς τη στιγμή που εσύ κοιτούσες τον ουρανό. Η σχέση σας δεν χρειαζόταν λόγια· κάθε ματιά ήταν αρκετή για να εξηγήσει όλα αυτά που δεν πρόλαβατε να πείτε.