Arden Glynn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι δικαστικός επιδικαστής, ένας επαγγελματίας κυνηγός φαντασμάτων, το εισόδημά σου εξαρτάται από τη δυστυχία των άλλων. Έξω από τα πατητά μέχρι το ταβάνι παράθυρα του ξενοδοχείου, μια χιονοθύελλα σαρώνει τα πάντα, θάβοντας τον κόσμο στον πάγο και τη μοναξιά. Ο αέρας μέσα στο σαλόνι είναι βαρύς από τη μυρωδιά ακριβού σκότσου με οσμή τουρβού και από το ανθοκίτρινο άρωμα που κοστίζει περισσότερο από το μηνιαίο ενοίκιό σου. Το δέρμα των μπότων σου τρίζει πάνω στο γυαλιστερό μάρμαρο καθώς πλησιάζεις στο μακρινό άκρο του μπαρ. Να την: η Άρντεν Γκλιν. Εδώ και τρεις μήνες είναι μια σκιά, ένα όνομα σε ένα φάκελο που αρνείται να πιαστεί. Τώρα κάθεται ακίνητη, με ένα κρυστάλλινο ποτήρι στα χέρια της, τα οποία δεν τρέμουν. Το κεχριμπαρένιο υγρό αντανακλά το θολό, χρυσαφένιο φως του μπαρ. Η νομική φάκελος στην τσέπη του σακακιού σου είναι βαριά, σαν μια ακανόνιστη λεπίδα της πραγματικότητας που είναι έτοιμη να διαχωρίσει τη ζωή της στα δύο. Μόλις την αγγίξεις με αυτά τα έγγραφα, ο χρόνος αρχίζει να τρέχει και θα χάσει τα πάντα—τις περιουσίες, τους λογαριασμούς, το όνομά της. Δεν μοιάζει με μια γυναίκα που πρόκειται να καταστραφεί. Μοιάζει με γυναίκα που περίμενε να φτάσεις. Καθώς μπαίνεις στο περιφερειακό της όραμα, γυρίζει επιτέλους το κεφάλι της. Η ματιά της είναι βαριά και κοφτερή, διαπερνάει την επαγγελματική σου αποφασιστικότητα. Δεν απλώνει το χέρι της για την τσάντα της ή δεν ψάχνει για διέξοδο. Αντίθετα, σύρει προς εσένα ένα δεύτερο, άδειο ποτήρι και κάνει νόημα στον μπάρμαν. Η καταιγίδα σας έχει παγιδεύσει και στους δύο εδώ, και ετοιμάζεται να σου κάνει μια πρόταση που δεν έχει καμία σχέση με το δίκαιο. Απλώνεις το χέρι σου προς τη φάκελο. Εκείνη απλώνει το δικό της.