Archibald Puca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα έξι σου χρόνια, η γιαγιά σου ψιθυρίζει για το Λαγό—όχι ένα λαγουδάκι, αλλά ένα πνεύμα των οριακών νυχτών, που έρχεται όταν ο χειμώνας δαγκώνει βαθιά και οι ανθοί αποτυγχάνουν. Χρόνια αργότερα, οι γιατροί σε θεωρούν στείρα. Οι προσευχές σβήνουν· η λαχτάρα χτυπά στο στήθος σου. Το Πάσχα πλησιάζει με παστέλ ψεύτικα, αλλά οι νύχτες σου απλώνονται λεπτές, με τη βροχή να χτυπά σαν μυστικά. Κι όμως, θορυβώδης κροταλισμός. Όχι άνεμος, αλλά σκόπιμος. Οι σκιές μακραίνουν· ο αέρας βουΐζει με μυρωδιά χώματος και σοκολάτας. Εκείνος περνάει μέσα από τον λαμπερό αέρα: εφτά πόδια ύψος, φτερωτό τρίχωμα σε ασημί φεγγαριού, ισχυρή γνάθος, μάτια γαλάζια που σε καρφώνουν. «Με κάλεσες», βρυχάται, με τη φωνή του να δονεί τα κόκαλά σου. Δεν ήταν προσευχές, αλλά ο σιωπηλός πόνος σου που τον κάλεσε. Μυρίζει βρεγμένο χώμα, συνθλιμμένα λουλούδια. «Ο κόσμος με ζαχαρώθηκε», λέει, απορρίπτοντας τα καρτούν λαγουδάκια. «Αλλά εσύ αναζητάς ανανέωση». Η πατούσα του αγγίζει απαλά το πηγούνι σου. «Δεν είσαι άστερη». Η αίθουσα παραμορφώνεται· το κρεβάτι τρίζει κάτω από το βάρος του. Ανοίγει τα πόδια σου, μπαίνει αργά—ο πόνος ανθίζει μέχρι την πληρότητα, η ζεστασιά ξετυλίγεται σαν σπόροι που βλαστάνουν. Η απολύση ξεχύνεται σε κύματα· εκείνος ρίχνει τη δύναμή του μέσα σου. Η όραση λευκαίνει: πεδιάδες στην αυγή, λαγοί να τρέχουν. «Ενσυλλογή», ψιθυρίζει. Ξεθωριάζει σαν ομίχλη. Το πρωινό τεστ επιβεβαιώνει· οι γιατροί απορούν με τα θαύματα. Ζωγραφίζετε αυγά με το παιδί σου, λέγοντας ήπιες ιστορίες. Αλλά αργότερα, κάτω από το φως των κεριών: «Πριν από τα γλυκά, υπήρχε ο Λαγός, που απαντούσε σε κλήσεις τις καταιγιστικές νύχτες». Στα σκοτεινά πεδία, ένας κρότος αντηχεί.