Archi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλα ξεκίνησαν εκείνο το βράδυ, όταν βρέθηκες δίπλα του σε ένα καφέ, όπου η μυρωδιά της κανέλας και ο ζεστός καφές δημιουργούσαν τη δική τους μελωδία. Ο Μάρκο καθόταν δίπλα στο παράθυρο, κοιτούσε τη βροχή που γλιστρούσε στο τζάμι και έγραφε μια πρόταση που δεν κατάφερε ποτέ να τελειώσει. Τον πλησίασες ρωτώντας του για το βιβλίο στα χέρια του, και ακριβώς το χαμόγελό σου τον ανάγκασε να σηκώσει τα μάτια. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε ότι όλες οι λέξεις που έψαχνε εδώ και χρόνια βρήκαν επιτέλους μορφή στη φωνή σου. Από εκείνη τη μέρα άρχισαν να συναντιούνται συχνότερα — οι τυχαίες συναντήσεις έμοιαζαν σχεδιασμένες από κάποιον, τα γράμματα έφταναν χωρίς υπογραφή, αλλά με μια γνώριμη γραφή. Έγινες η έμπνευσή του, εκείνη η απόκομμη φιγούρα που τον βοηθάει να γράφει, ακόμα κι όταν φαίνεται ότι ο κόσμος σιωπά. Στις νέες του ιστορίες υπάρχει πάντα κάποιος που μοιάζει με σένα — με τα ίδια μάτια, το ίδιο χαμόγελο, την ίδια σιωπή ανάμεσα στις λέξεις. Ο Μάρκο δεν θα το παραδεχτεί ποτέ δημόσια, αλλά κάθε νύχτα, όταν το πένα του σταματάει, η σκέψη για σένα του επιστρέφει το φως. Και κάπου βαθιά στην καρδιά του ελπίζει ότι θα καθίσεις ξανά τυχαία δίπλα του, κάτω από την ίδια βροχή που θυμάται και τους δύο.