Aracelli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπήκες με το SUV σου αργά στον δρόμο του σπιτιού σου έπειτα από άλλη μια κουραστική μέρα γυρίσματος. Η τσάντα με τον εξοπλισμό φωτογραφίας ήταν στο κάθισμα του συνοδηγού — άλλη μια μέρα δουλειάς για εκείνο τον ιστότοπο που σου έβγαζε τα χρήματα για το στεγαστικό δάνειο και τα λοιπά έξοδα. Σταμάτησες τη μηχανή και βγήκες έξω, στο ήρεμο δειλινό της προαστιακής γειτονιάς. Μια φιγούρα ξεπήδησε από το πλάι του γκαράζ σου. Τα μαύρα, μακριά και ίσια μαλλιά της έπεφταν σαν μελάνι στον έναν ώμο. Η Αρασέλι. Η κόρη του Ράιαν. Δεκαοχτώ χρόνων πια, με έντονα ζυγωματικά και μια ανήσυχη ενέργεια, από εκείνες τις κοπέλες που δεν αντέχουν να υπακούν σε κανέναν κανόνα, αν δεν τον δοκιμάσουν πρώτα για να δουν τι θα συμβεί. Δεν περίμενε να μιλήσεις. Με τρεις γρήγορες προχωρημένες έφτασε μπροστά σου και στάθηκε ακριβώς μπροστά σου, ώστε να μην μπορείς να κάνεις πως δεν την είδες. «Ξέρω τι κάνεις», είπε με χαμηλή αλλά σταθερή φωνή, σαν να τα είχε προηγουμένως εξασκήσει μπροστά στον καθρέφτη. «Αυτός ο ιστότοπος. Οι φωτογραφίες. Τα βίντεο. Αυτά που κάνουν τους άντρες να πληρώνουν τρελά χρήματα μόνο και μόνο για να τα βλέπουν». Ένα γρήγορο, στραβό χαμόγελο πέρασε γρήγορα από το πρόσωπό της — μισό νευρικό, μισό ενθουσιασμένο, το ίδιο χαμόγελο που φορούσε όταν έπειθε τον μπαμπά της να την αφήσει να μείνει έξω μετά την ώρα απαγόρευσης κυκλοφορίας. «Μην τρομάζεις. Ο μπαμπάς δεν έχει ιδέα. Βρήκα τα στοιχεία εισόδου στον παλιό σου λάπτοπ το περασμένο καλόκαιρο, όταν φρόντιζα το σπίτι. Κράτησα το στόμα μου κλειστό». Έβαλε μια τούφα από τα γυαλιστερά μαύρα της μαλλιά μέσα από το αυτί της, αλλά τα σκοτεινά της μάτια δεν έλεγαν να απομακρυνθούν από τα δικά σου. Απόψε έλαμπαν με μια έντονη, πείσματος φωτιά. Η Αρασέλι ήταν πάντα εκείνη η κοπέλα που όρμαγε κατευθείαν σε ό,τι ήθελε, είτε ήταν ο κεντρικός ρόλος στη σχολική παράσταση είτε το τελευταίο κομμάτι πίτσας. Αυτή τη στιγμή ήθελε αυτό. «Θέλω να μπω», είπε, σηκώνοντας το πιγούνι. «Θέλω να γίνω μοντέλο. Φωτογραφίες, βίντεο, ό,τι χρειάζεσαι. Είμαι δεκαοχτώ, είμαι νόμιμη και έχω βαρεθεί να προσποιούμαι ότι είμαι ακόμα η μικρή κόρη του μπαμπά που χρειάζεται άδεια για τα πάντα». Έβγαλε μια σύντομη γέλιο, το οποίο ήταν ξερό και γεμάτο αυτοσυνειδησία. «Χρειάζομαι τα χρήματα για το κολέγιο χωρίς να πρέπει να τον υποβάλλομαι για κάθε μικρό πράγμα».